فیلم پرویزخان به نویسندگی و کارگردانی علی ثقفی، اثری درام و ورزشی است که بر اساس زندگی پرویز دهداری، مربی فقید و اخلاق‌مدار تیم ملی فوتبال ایران ساخته شده است. این فیلم در نخستین تجربه کارگردانی ثقفی تولید شده و در چهل‌ودومین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر به نمایش درآمد. پرویزخان موفق شد سیمرغ بلورین بهترین تدوین و بهترین فیلم اول را از آن خود کند؛ دستاوردی قابل‌توجه برای فیلمی که روایتی تاریخی، اجتماعی و ورزشی را در هم آمیخته است.
ماجرای فیلم در بستر تاریخی دهه ۱۳۶۰ شمسی روایت می‌شود؛ دورانی بحرانی در تاریخ معاصر ایران که با جنگ ایران و عراق، فشارهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی همراه بود. در چنین فضایی، فوتبال ایران نیز از آسیب‌ها در امان نماند. استعفای جمعی بازیکنان تیم ملی، ناکارآمدی مدیریت ورزشی و دخالت‌های سیاسی، تیم ملی را در آستانه فروپاشی قرار داده بود. در این میان، پرویز دهداری به‌عنوان سرمربی، مسئولیت بازسازی تیم ملی را بر عهده می‌گیرد.
در قلب روایت پرویزخان، شخصیت پرویز دهداری قرار دارد؛ مردی استوار با باورهای اخلاقی عمیق که در برابر فشارهای درونی و بیرونی ایستادگی می‌کند. فیلم، او را نه صرفاً به‌عنوان یک مربی ورزشی، بلکه به‌عنوان یک معلم اخلاق و نماد اصول‌گرایی به تصویر می‌کشد. او باور دارد که موفقیت در فوتبال باید بر پایه‌ صداقت، فداکاری، جوان‌گرایی و روحیه‌ی ملی بنا شود، نه بر اساس زد و بندهای سیاسی یا منافع فردی.
فیلم پرویزخان در کنار بازنمایی تلاش‌های یک مربی، انتقادی آشکار به ساختار مدیریتی ورزش کشور دارد. نهادهای تصمیم‌گیر در عرصه ورزش در فیلم به‌عنوان نیروهایی منفعت‌طلب معرفی می‌شوند که منافع گروهی را بر مصالح ملی ترجیح می‌دهند. در مقابل، دهداری با مقاومت بر اصول خود، نماینده‌ی نسلی می‌شود که همچنان به آرمان‌گرایی و صداقت در مدیریت پایبندند. همچنین فیلم با گفتمانی ملی‌گرایانه، به ارزش‌هایی چون اتحاد، خودباوری، و تلاش برای سربلندی ایران تأکید دارد. حضور بازیکنان جوانی که در کنار پرویزخان قرار می‌گیرند، نمایانگر امیدی تازه به آینده‌ای روشن‌تر برای فوتبال کشور است.
دهداری در فیلم، به‌جای تکیه بر ستارگان قدیمی یا چهره‌های پرنفوذ اما مسئله‌دار، به بازیکنان جوان و گمنام اعتماد می‌کند. او معتقد است آینده فوتبال ایران در دستان نسلی است که تربیت می‌شود، نه در حفظ چهره‌هایی که ممکن است اصول را زیر پا بگذارند. این نگاه، جلوه‌ای از دیدگاه تربیتی و اصلاح‌طلبانه‌ی اوست.
فیلم پرویزخان به‌ویژه برای مخاطبان ایرانی، به‌خصوص علاقه‌مندان به تاریخ فوتبال ایران و مسائل اجتماعی دهه ۶۰، اثری تأثیرگذار است. نوجوانان و جوانانی که با فضای آن دوران آشنا نیستند، از طریق این فیلم می‌توانند با بخش مهمی از تاریخ ورزشی و اجتماعی کشور آشنا شوند. فیلم نه تنها حس نوستالژی برای نسل‌های قدیمی‌تر ایجاد می‌کند، بلکه درسی از پایداری بر اصول را به نسل امروز منتقل می‌کند.
پرویزخان تنها یک فیلم ورزشی نیست، بلکه اثری است اجتماعی با لایه‌هایی از دغدغه‌های اخلاقی و ملی. این فیلم روایت مردی است که در میانه‌ی طوفان بحران‌ها، به‌جای سازش، راه ایستادگی را برگزید. روایتی الهام‌بخش از وفاداری به میهن، اصول حرفه‌ای و ایمان به جوانان. اثری که نشان می‌دهد در میدان ورزش، گاه اخلاق مهم‌تر از نتیجه است.