فیلم تگزاس ۳ ساخته سید مسعود اطیابی، سومین قسمت از مجموعه فیلم‌های پرطرفدار «تگزاس» است که در ژانر کمدی-اکشن، محصول سال 1402 است.
داستان فیلم حول محور شخصیت‌های ساسان و بهرام می‌چرخد که پس از بازگشت از برزیل گرفتار دردسرهای ناشی از فروش اشتباه مجسمه‌های پر از مواد مخدر می‌شوند. آن‌ها باید سه مجسمه مفقود شده را پیدا کنند تا بتوانند برادر گروگان آلیس را نجات دهند، مأموریتی که با موقعیت‌های خنده‌دار، درگیری‌های اغراق‌شده و سوءتفاهم‌های پی‌درپی همراه است.
«تگزاس ۳» در ادامه‌ی دو قسمت قبلی‌اش، فیلمی است که بیشتر بر خنده و سرگرمی تکیه دارد تا داستان‌پردازی جدی. نقطه قوت اصلی آن شوخی‌های متنوع، ریتم تند، و بازی هماهنگ پژمان جمشیدی و سام درخشانی است که توانسته‌اند فضای شاد و پرتحرکی بسازند. حضور چهره‌های محبوب و تداوم لحن و فضای آشنا برای مخاطبان قدیمی مجموعه نیز از عوامل موفقیتش در گیشه بوده است. در مقابل، فیلم از نظر داستانی ضعیف است و بیشتر از کلیشه‌های تکراری و موقعیت‌های اغراق‌شده استفاده می‌کند. روایت شلوغ، شوخی‌های گاه بی‌منطق و ناهماهنگی برخی صحنه‌ها باعث شده اثر عمق و انسجام نداشته باشد.
فیلم بیش از هر چیز یک فیلم کاملاً سرگرم‌کننده است که هدفش خنداندن مخاطب و ایجاد لحظاتی شاد و بی‌دغدغه است، نه پرداختن به مفاهیم عمیق یا اجتماعی. داستان و موقعیت‌ها بیشتر بهانه‌ای برای شوخی، موقعیت‌های کمیک و تعامل بامزه‌ی بازیگران اصلی است. با این حال، در لایه‌های سطحی‌تر می‌توان رگه‌هایی از مضامینی مثل رفاقت و وفاداری میان ساسان و بهرام، سوءتفاهم و اشتباه‌های انسانی، یا حرص و منفعت‌طلبی برخی شخصیت‌ها را دید، اما فیلم این موضوعات را جدی دنبال نمی‌کند. در واقع، همه چیز در خدمت سرگرمی و خنده است؛ از روایت شلوغ و اغراق‌شده گرفته تا شوخی‌های موقعیتی و دیالوگ‌ها که مخاطب را تا پایان در فضای فیلم نگه می‌دارد.
یکی از آسیب‌های اصلی این فیلم در نوع شوخی‌ها و لحن گفت‌وگوهاست. هرچند فیلم قصد دارد مفرح و عامه‌پسند باشد، اما گاهی برای خنده گرفتن، به شوخی‌های کلامی با ارجاعات دوپهلو یا جنسی متوسل می‌شود که برای برخی مخاطبان زننده یا نامناسب است. در کنار آن، بدزبانی و لحن تند دیالوگ‌ها در بخش‌هایی از فیلم مشهود است و از سطح طنز موقعیتی به شوخی‌های کلامی ساده و بعضاً آزاردهنده می‌رسد. همچنین، اغراق در رفتار و تیپ‌سازی‌های سطحی از زنان و خارجی‌ها باعث شده فیلم گاهی به کلیشه‌های جنسیتی و فرهنگی تکیه کند. این موارد در کنار طنز بدنی افراطی و موقعیت‌های غیرمنطقی باعث شده بخش‌هایی از فیلم از مرز طنز سالم عبور کند و بیشتر به خنده‌های سطحی یا آزاردهنده نزدیک شود.
علاوه بر این، صحنه‌هایی از رقص زنان نیز در فیلم دیده می‌شود. به دلیل همین محتوا و لحن فیلم، تماشای آن برای بزرگسالان مناسب‌تر است و برای کودکان یا نوجوانان توصیه نمی‌شود.
در مجموع فیلم «تگزاس ۳» با وجود موفقیت تجاری و جذب مخاطبان، از منظر فرهنگی و اجتماعی دارای مشکلات قابل توجهی است. استفاده مکرر از بدزبانی، شوخی‌های مبتذل و ارجاعات جنسی، به‌ویژه در فضایی که مخاطبان نوجوان و خانواده‌ها نیز حضور دارند، می‌تواند اثرات منفی بر رفتار و ارزش‌های فرهنگی مخاطبان داشته باشد. این فیلم در تلاش خود برای سرگرم کردن، بسیاری از اصول اخلاقی و فرهنگی جامعه ایرانی را نادیده گرفته و با نمایش مکرر موقعیت‌ها و گفتارهای نامناسب، به نوعی به خانواده‌ها و نوجوانان آسیب می‌رساند. فقدان پیام‌های سازنده و اخلاقی، تکرار فرمول‌های کلیشه‌ای و تمرکز صرف بر خنده‌های سطحی باعث شده است که «تگزاس ۳» بیش از آنکه یک اثر سرگرم‌کننده و سالم برای همه گروه‌های سنی باشد، یک نمونه از سینمای تجاری فاقد عمق و مسئولیت اجتماعی به شمار آید.