«افعی تهران» مجموعه‌ای ایرانی است که در سال ۱۴۰۲ تولید شده و کارگردانی آن بر عهده سامان مقدم و نویسندگی توسط پیمان معادی صورت گرفته است. این سریال، اولین حضور پیمان معادی به عنوان بازیگر در شبکه‌ی نمایش خانگی و دومین همکاری او با سامان مقدم محسوب می‌شود. «افعی تهران» در ژانرهای جنایی، معمایی و روان‌شناختی تولید شده و در ۱۴ قسمت از سکوی فیلم‌نت پخش شد.
داستان سریال حول محور قاتلی با نام مستعار «افعی» می‌چرخد که با استفاده از سم، افراد کودک‌آزار را به قتل می‌رساند. پرونده او برای مأموران اداره اطلاعات اهمیت بالایی پیدا می‌کند. همزمان، آرمان بیانی، منتقد و کارگردانی پنجاه ساله که تا کنون موفق به ساخت فیلم نشده، تصمیم می‌گیرد این پرونده را به عنوان داستان فیلم خود انتخاب کند. آرمان در مسیر ساخت فیلم با چالش‌های متعددی روبرو می‌شود.
سریال «افعی تهران» به موضوعات اخلاقی و روان‌شناختی می‌پردازد و محور اصلی آن حول عدالت و انتقام شخصی(تطهیرقتل) شکل گرفته است؛ قاتل داستان، افعی، قربانیان خود را از میان کودک‌آزاران انتخاب می‌کند و این انتخاب باعث می‌شود تا اعمال خشونت‌آمیز او به نوعی تطهیر شود و حتی روانشناس شخصیت اصلی نیز با او همذات‌پنداری کند، موضوعی که پرسش‌های اخلاقی جدی برای مخاطب ایجاد می‌کند.
علاوه بر این، سریال به آسیب‌ها و تروماهای گذشته شخصیت‌ها می‌پردازد و نشان می‌دهد که تجربه‌های تلخ کودکی چگونه می‌تواند تصمیم‌ها و رفتارهای بزرگسالی را شکل دهد.
روابط خانوادگی و پدری نیز از مضامین پررنگ داستان هستند؛ ارتباط آرمان با پسرش بابک و مواجهه با مشکلات شخصی او، بخش مهمی از رشد شخصیتی شخصیت‌ها را نشان می‌دهد.
سریال همچنین با نمایش جلسات روان‌درمانی تلاش می‌کند عادی‌سازی استفاده از خدمات مشاوره‌ای را نشان دهد، هرچند شکل‌گیری رابطه عاطفی در این بستر، پیچیدگی اخلاقی بیشتری به اثر افزوده است. در نهایت، ضعف نهادهای قانونی و پلیس، فشارهای اجتماعی و چالش‌های حرفه‌ای فیلم‌سازان نیز از دیگر مضامین فرعی اما تاثیرگذار در روایت داستان هستند.
از نقاط قوت سریال می‌توان به بازیگری قوی و فضاسازی واقع‌گرایانه اشاره کرد؛ حضور بازیگران شناخته‌شده مانند پیمان معادی، سحر دولتشاهی و مریلا زارعی باعث شده شخصیت‌ها باورپذیر و تاثیرگذار باشند و طراحی صحنه و فضاسازی شهری تهران حس تاریک و واقعی داستان را تقویت کند. همچنین، ترکیب ژانرهای جنایی، معمایی و روان‌شناختی و پرداخت به موضوعاتی مانند تروماهای گذشته، عدالت شخصی و روابط خانوادگی، سریال را فراتر از یک داستان جنایی ساده کرده است. حضور افتخاری بازیگران با نام واقعی خود و بازنمایی مشکلات فیلم‌سازان در مسیر ساخت فیلم نیز بر واقع‌گرایی و جذابیت اثر افزوده است. اما از طرفی فیلم دارای آسیب‌های مهمی نیز هست:
تطهیر قاتل: یکی از مهم‌ترین آسیب‌ها، همدردی با قاتل و توجیه اعمال اوست که پیام اخلاقی اثر را تحت تاثیر قرار دهد.
رفتار غیرحرفه‌ای تراپیست: تعامل آرمان با روانشناس دور از واقعیت و غیرحرفه‌ای است.
ضعف نهاد پلیس: بازنمایی ناکارآمدی پلیس و حتی دستگیری اشتباه فرد، به صورت اغراق‌آمیز ارائه شده است.
خشونت روانی و برخی ناهنجاری‌های اجتماعی و روابط خارج از عرف، تماشای سریال را برای افراد زیر ۱۵ سال نامناسب می‌کند.
«افعی تهران» با ارائه داستانی جنایی و معمایی در بستر روان‌شناختی، تلاش می‌کند تا موضوعات پیچیده اخلاقی، تراوماهای گذشته، عدالت شخصی و روابط خانوادگی را به تصویر بکشد. سریال موفق شده کشش داستانی و جذابیت بصری ایجاد کند، اما همزمان آسیب‌های مهمی از جمله تطهیر قاتل و ضعف در بازنمایی حرفه‌ای روان‌درمانی و پلیس را به همراه دارد.