فیلم گانر به کارگردانی دیمیتری لوگوتتیس، با بازی لوک همسورث در نقش اصلی، اثری در ژانر اکشن و هیجان‌انگیز است که تلاش دارد در قالبی پرتنش و اکشن، داستانی احساسی از پدری فداکار و جنگ‌دیده را روایت کند. هرچند فیلم از لحاظ اجرا و محتوا نقاطی برای تأمل دارد، اما در کل نتوانسته آن‌گونه که باید، نظر مخاطبان و منتقدان را جلب کند.
روایت‌گر لی گانر، یک فرمانده سابق ارتش آمریکاست که پس از سال‌ها خدمت، به خانه بازمی‌گردد. بازگشت او، نه تنها با استقبال گرم همراه نیست، بلکه با دیواری از بی‌اعتمادی و دلسردی از سوی خانواده مواجه می‌شود. گانر، در نبودش، یکی از فرزندانش را از دست داده و اکنون قصد دارد گذشته را جبران کند. اما سفر کوتاهی که برای نزدیکی دوباره با فرزندانش ترتیب می‌دهد، به شکلی غیرمنتظره، به درگیری با باندهای قاچاق مواد مخدر و گروگان‌گیری تبدیل می‌شود.
در سطحی ابتدایی، فیلم در تلاش است تا ترکیبی از درام خانوادگی و اکشن نفس‌گیر ارائه دهد، اما به دلیل ضعف در فیلمنامه و منطق روایی، داستان به شکلی اغراق‌آمیز، ساده‌انگارانه و غیرواقعی پیش می‌رود. شخصیت اصلی، گانر، در حد یک قهرمان افسانه‌ای تصویر شده که به تنهایی، بدون هیچ پشتیبانی، می‌تواند با گروهی از تبهکاران آموزش‌دیده درگیر شود، از زندان فرار کند و حتی یک زندانی دیگر را آزاد نماید.
شخصیت‌پردازی‌ها، چه در مورد گانر و چه در مورد شخصیت‌های فرعی چون قاچاقچیان، پلیس‌ها یا فرزندان، فاقد عمق و باورپذیری هستند. گانر بیشتر به یک ابرقهرمان تخیلی شباهت دارد تا یک سرباز بازنشسته واقعی. قاچاقچیان مواد مخدر نیز نه تنها خشن و بی‌رحم نیستند، بلکه با ملایمت با گروگان‌ها برخورد می‌کنند، بی‌آن‌که خطر واقعی برای آن‌ها به همراه داشته باشند. همین عوامل، از جدیت و هیجان فیلم به‌طور چشمگیری می‌کاهد.
در کنار اکشن و ماجرا، فیلم سعی دارد مفاهیمی چون پدرانگی، پیوندهای خانوادگی، فداکاری و جبران گذشته را به تصویر بکشد. گانر پدری است که با وجود سال‌ها دوری، سعی دارد رابطه‌اش را با پسرانش بازسازی کند و از دل ناآرامی و خطر، ارزش خانواده را احیا نماید. این جنبه از فیلم یکی از نقاط قوت آن محسوب می‌شود، گرچه در نهایت تحت تأثیر فضای اغراق‌آمیز داستان، به اندازه کافی پرورش پیدا نمی‌کند.
فیلم از خشونت تصویری قابل توجهی بهره می‌برد؛ از کشتار با تبر تا آتش‌سوزی افراد، که گرچه عمدتاً در قالب اکشن طراحی شده‌اند، اما ممکن است برای مخاطبان، آزاردهنده باشند. همچنین، فیلم حاوی برخی نمایش‌های آسیب‌زای فرهنگی است که برای بیننده‌های جوان، نامناسب تلقی می‌شود. برای مثال، در سن ۱۵ سالگی، روابط عاشقانه، استفاده از الکل و حتی اشاره به مواد مخدر، به شکلی عادی و بی‌مسئولیت در داستان بازنمایی می‌شود. مادر و پدر دختر نوجوان نیز به‌جای مخالفت، از این رفتارها حمایت می‌کنند. این مسائل می‌تواند در ذهن مخاطب نوجوان، نوعی ناهنجاری را به عنوان هنجار تثبیت کند.
هرچند نسخه‌هایی از فیلم برای پخش ممکن است برخی از صحنه‌ها را حذف یا تلطیف کرده باشند، اما محتوای کلی همچنان حاوی نکاتی مانند نمایش بی‌پروا و ساده‌انگارانه روابط نوجوانانه، همراه با خشونت فیزیکی است که تماشای آن را برای افراد زیر ۱۸ سال نامناسب می‌سازد.
گانر در تلاش است تا ترکیبی از قهرمانی فردی، احیای خانواده و مقابله با فساد را در قالبی اکشن‌محور ارائه دهد. اما روایت سطحی، کلیشه‌های تکراری، شخصیت‌پردازی‌های غیرمنطقی باعث شده این فیلم نه تنها در بعد هنری بلکه در جنبه‌های مضامینی نیز چندان موفق نباشد. با وجود تلاش بازیگران و برخی صحنه‌های مهیج، فیلم نتوانسته از مرز یک اثر سرگرم‌کننده‌ی متوسط عبور کند و بیشتر برای مخاطبانی مناسب است که صرفاً به دنبال اکشن‌های گذرا هستند، نه یک داستان عمیق یا تاثیرگذار.