درون یک زندان عمودی و پادآرمان‌شهری ۳۳۳ طبقه است که در هر طبقه یک سلول، دو نفر در هر سلول و یک سوراخ در مرکز کل سازه قرار دارد. هر روز سکویی پر از غذا از طریق این سوراخ پایین می‌آید و در هر طبقه فقط دو دقیقه توقف می‌کند. زندانیان طبقات بالاتر ابتدا به غذا دسترسی دارند، در حالی که زندانیان طبقات پایین‌تر در معرض خطر گرسنگی هستند. در پایان هر ماه، زندانیان به طور تصادفی به طبقات جدید منتقل می‌شوند. پیش از ورود، با هر زندانی مصاحبه می‌شود و او یک نوع غذا انتخاب می‌کند که هر روز وقتی سکو در طبقه او متوقف می‌شود، در ظرفی به او داده می‌شود. هر زندانی مجاز است یک وسیله شخصی با خود بیاورد.
پرمپوان و مردی به نام زامیاتین در طبقه ۲۴ کنار هم قرار گرفته‌اند. روبسپیر، یک وفادار از طبقه بالا، آنها را با سیستم غیررسمی که در حال حاضر در زندان فعالیت می‌کند آشنا می‌کند. دو جناح وجود دارد: وفاداران، که از قوانین سخت‌گیرانه و خودخواسته‌ای در مورد خوردن فقط غذای انتخابی خود (یا تجارت داوطلبانه) پیروی می‌کنند، و بربرها، که هر چه می‌توانند می‌گیرند و می‌خورند. او استدلال می‌کند که قانون وفاداران توزیع عادلانه‌تر غذا را تضمین می‌کند.
تنش‌ها به سرعت افزایش می‌یابد وقتی زندانیان طبقات بالاتر غذایی را که برای دیگران در نظر گرفته شده است می‌خورند. درگیری خشونت‌آمیزی در می‌گیرد که منجر به مرگ و جراحت می‌شود. پرمپوان و روبسپیر برای دفاع از طبقه خود و حفظ نظم می‌جنگند. آنها درباره «مسیح» می‌آموزند، شخصیتی افسانه‌ای که گفته می‌شود یک ماه بدون غذا از طریق مدیتیشن زنده مانده است، سپس پای خود را فدا می‌کند تا به دیگران در طبقات پایین‌تر غذا بدهد. پیروان او، که به عنوان مسح‌شدگان شناخته می‌شوند، پیام او درباره قوانین وفاداران را گسترش می‌دهند.
با گذشت روزها، زامیاتین و پرمپوان به هم نزدیک‌تر می‌شوند و غذا و داستان‌های شخصی خود را با هم به اشتراک می‌گذارند. مشخص می‌شود که پرمپوان پس از آنکه ناخواسته باعث مرگ پسر نامزد سابقش در یک تصادف شده، از غم و اندوه به زندان آمده است، در حالی که زامیاتین یک ریاضیدان سرخورده است. زامیاتین، برخلاف قانون، گاهی کمی از غذای زندانیانی را که قبلاً فوت کرده‌اند می‌خورد. خبر این موضوع در سراسر زندان می‌پیچد. برای محافظت از پرمپوان در برابر مجازات به خاطر پناه دادن به او، زامیاتین که از قبل بیمار است، خود را آتش می‌زند و به داخل گودال می‌پرد.
ماه بعد، پرمپوان در طبقه ۵۱ با صحابت هم‌سلولی می‌شود. آنها روی سکو می‌روند و سوار بر آن پایین می‌آیند تا دو بربر را که غذای دیگران را خورده‌اند، مجازات کنند. آن شب، پرمپوان در حین صحبت با صحابت، از یک مسح‌شده‌ی بسیار بی‌رحم به نام داگین بابی مطلع می‌شود که نه تنها بربرهای متهم در سراسر زندان، بلکه وفادارانی را که مرتکب تخلفات جزئی می‌شوند نیز به طور سیستماتیک می‌کشد. صحابت نقشه می‌کشد تا با خوردن بخش‌هایی از یک نقاشی رنگ‌روغن در طبقه پایین، که حاوی ماده‌ای است که آنها را در برابر گازی که برای بی‌هوش کردن زندانیان در پایان هر ماه استفاده می‌شود مصون می‌کند، مرگ خود را جعل کند، به این امید که در خارج از زندان از شر آنها خلاص شود تا بتوانند فرار کنند. داگین و پیروانش برای مجازات آنها به دلیل نافرمانی از قانون می‌رسند، صحابت را می‌کشند و یکی از بازوهای پرمپوان را قطع می‌کنند.
ماه بعد، پرمپوان در طبقه ۷۲ به همراه تریماگاسی از خواب بیدار می‌شود. پرمپوان که از آرمان‌های وفاداران به سلطنت سرخورده شده، گروهی از بربرها را استخدام می‌کند، ظاهراً برای به چالش کشیدن وفاداران اما در واقع برای یافتن نقاشی. نبردی خونین بین این دو گروه درمی‌گیرد که پرمپوان و تریماگاسی تنها بازماندگان آن هستند.
پرمپوان نقاشی را پیدا می‌کند و بخشی از آن را می‌خورد. او از حال می‌رود و در طبقه ۳۳۳، در میان اجسادی که در حال دفن شدن هستند، به هوش می‌آید. نیروی جاذبه به حالت تعلیق درمی‌آید و کارگرانی که ماسک گاز به صورت دارند، زندان را از نو تنظیم می‌کنند. او پسری جوان را می‌بیند و از نقشه اولیه خود برای فرار صرف‌نظر می‌کند و به نجات او می‌پردازد. در حین انجام این کار، او با زندانیان دیگری که در طبقه پایین زندگی می‌کنند روبه‌رو می‌شود که ظاهراً برزخی برای ارواح مرده است و او را متقاعد می‌کنند که پسر را به بالا بفرستد و خودش در طبقه پایین با آنها بماند. پرمپوان دوباره با گورن، که احتمالاً نامزد سابقش است، ملاقات می‌کند.