فیلم Havoc محصول سال 2025، اثری است در ژانر اکشن که با کارگردان و حضور بازیگرانی شناخته‌شده و سکانس‌های اکشن خیره‌کننده، از جمله فیلم‌های مورد انتظار سال بود. با این حال، این فیلم با وجود داشتن ظرفیت‌های بالقوه در روایت داستانی تاریک و چندلایه، نتوانست نظر بسیاری از منتقدان را به طور کامل جلب کند.
فیلم از نقاط قوتی همچون طراحی سکانس‌های اکشن که یادآور فیلم‌های خشن دهه‌ی هشتاد میلادی است بهره می‌برد، همچنین فضاسازی شهری تیره، بارانی و خفقان‌آور آن به‌خوبی در خدمت القای حس فساد و بی‌نظمی ساختاری قرار گرفته است. بازی‌های خوب، به‌ویژه از سوی تام هاردی در نقش واکر و جسی می‌لی در نقش الی، از دیگر نکات مثبت فیلم‌اند که باعث شده‌اند مخاطب با شخصیت‌های اصلی همذات‌پنداری کند. افزون بر این، فیلم در پرداخت موضوع فساد شهری، ساختار مافیایی و همدستی قانون‌گذاران با مجرمان تا حدودی موفق عمل می‌کند و فضایی رئال اما تیره از ساختار قدرت ارائه می‌دهد.
در مقابل، فیلم با ضعف‌هایی جدی نیز مواجه است. روایت داستانی پیچیده و گاه‌به‌گاه گیج‌کننده، به‌ویژه به‌دلیل خطوط فرعی متعدد و توسعه‌نیافته، باعث می‌شود انسجام درام تحت‌الشعاع قرار گیرد. بسیاری از شخصیت‌های مکمل مانند رائول، جیک، یا چینگ به درستی پرداخته نمی‌شوند و به‌رغم حضور بازیگران توانمند، فیلم از پتانسیل کامل آن‌ها استفاده نمی‌کند. پایان‌بندی فیلم نیز فاقد عمق احساسی کافی است و نمی‌تواند به‌درستی بار عاطفی داستان را به نقطه‌ی اوج برساند.
هرچند که عمده محتوای این فیلم براساس سرگرمی و اکشن آن است اما با این حال مضامینی را ارائه می‌دهد. هرچند که به واسطه پرداخت متوسط در ارائه آن چندان موفق نیست.
فیلم «ویرانی» نمایی تلخ و تیره از شهری بی‌نام و فرو رفته در فساد نشان می‌دهد؛ شهری که به شدت یادآور گاتهام است؛ جایی که مرز میان قانون و بی‌قانونی به طرز ترسناکی محو شده. فساد در فیلم نه‌تنها یک پدیده شخصی یا موردی است، بلکه ساختاری است: پلیس‌هایی مانند وینسنت و جیک به جای اجرای عدالت، خود جزئی از تجارت مواد مخدر شده‌اند؛ مقامی سیاسی مانند بومانت نه‌تنها بر فساد سرپوش می‌گذارد بلکه به صورت مستقیم در آن نقش دارد. فیلم در این راستا با بهره‌گیری از فضایی تیره، سرد و خیابانی، دنیایی را ترسیم می‌کند که قانون در آن فقط یک نقاب است، نه یک نهاد حامی عدالت.
یکی از مفاهیم انسانی و درونی فیلم، تلاش برای رستگاری است. واکر، که در گذشته عضوی از حلقه‌ی پلیس‌های فاسد بوده، پس از آن‌که شاهد کشته شدن یک مأمور مخفی به‌دست وینسنت می‌شود، از این گروه فاصله می‌گیرد. گذشته‌ی تاریک او اما همچنان سایه‌اش را بر زندگی‌اش انداخته و فرصتی برای جبران و جدایی نمی‌یابد. زمانی که بومانت از او می‌خواهد پسرش چارلی را پیدا کند، واکر این مأموریت را فرصتی می‌بیند تا با نجات جان چارلی از گروه فاسد فاصله بگیرد. او با درگیری و تعقیب و گریز خشونت‌بار با نیروهای فاسد پلیس و مافیا می‌کند در نهایت آن‌ها را ازبین می‌برد. در آخر واکر از الی می‌خواهد که او را دستگیر کند، تا با نتیجه اشتباهش مواجه شود. لارنس بومانت، اگرچه دیر، اما در نهایت با فدا کردن جانش برای نجات پسرش، نشانی از پشیمانی و رستگاری پیدا می‌کند.
انتقام موضوع بعدی فیلم است. مرگ تسویی به عنوان جرقه‌ای برای انتقام‌خواهی "مادر"، رهبر معنوی تریاد و مادر تسویی، داستان را به سوی یک رویارویی خونین می‌برد. او که چارلی را مقصر مرگ فرزندش می‌داند، بدون توجه به حقیقت، ماشین خشونت را به حرکت درمی‌آورد. این در حالی است که چینگ – برادر او و فردی خائن – خود در قتل دست دارد، اما با فریب‌کاری انتقام را به مسیر اشتباه هدایت می‌کند.
از آسیب‌های مهم فیلم خشونت بسیار آن است. درواقع فیلم لبریز از خشونت است؛ خشونتی که فقط به سکانس‌های اکشن محدود نمی‌شود. قتل‌های پرشمار، استفاده از سلاح‌های گرم و سرد (از قلاب گرفته تا ساطور) و خون‌ریزی‌های بی‌پروا، همگی بخشی از سکانس‌های بصری اثرند.
Havoc اثری است که بیش از آن‌که بخواهد حقیقتی را بگوید، سعی دارد دنیایی آشفته و فاسد را به تصویر بکشد؛ جهانی که در آن قانون و جرم در هم آمیخته‌اند. اگرچه این فیلم به‌عنوان یک اکشن نئو-نوآر سرگرم‌کننده عمل می‌کند و لحظاتی درخشان دارد، اما از نظر انسجام روایی، شخصیت‌پردازی و عمیق‌سازی مضامین، در سطحی متوسط باقی می‌ماند. به دلیل نمایش خشونت شدید، ناهنجاری‌های اخلاقی، صحنه‌های کلاب، و الفاظ رکیک (هرچند در نسخه پالایش‌شده کاهش یافته‌اند)، این فیلم برای افراد زیر ۱۸ سال مناسب نیست.