پس از مرگ پاپ بر اثر حمله قلبی، کالج کاردینال‌ها به رهبری توماس لارنس از بریتانیا برای انتخاب جانشین او تشکیل جلسه می‌دهد. چهار کاردینال به‌عنوان نامزدهای اصلی معرفی می‌شوند: آلدو بلینی از آمریکا، اصلاح‌طلبی مترقی جاشوا آدیمی از نیجریه، محافظه‌کار اجتماعی جوزف ترمبلی از کانادا، میانه‌رو گوفردو تدسکو از ایتالیا، سنت‌گرای سرسخت
اسقف اعظم یانوش ووژنیاک، رئیس دربار پاپ، به لارنس اطلاع می‌دهد که پاپ پیش از مرگ خواستار استعفای ترمبلی شده بوده؛ ادعایی که ترمبلی آن را انکار می‌کند. در این میان، بلینی به طرفدارانش می‌گوید که هدفش جلوگیری از انتخاب تدسکو است.
ورود ناگهانی اسقف اعظم وینسنت بنیتز، کاردینال مکزیکی‌الاصل که سال گذشته توسط پاپ منصوب شده، همه را شگفت‌زده می‌کند. لارنس نیز با یک موعظه بداهه، کالج را به پذیرش «عدم قطعیت» دعوت می‌کند؛ سخنانی که برخی آن را نشانه جاه‌طلبی پنهان او می‌دانند.
در رأی‌گیری اول، هیچ‌کس به اکثریت دو سوم نمی‌رسد. آدیمی از تدسکو و ترمبلی پیشی می‌گیرد، اما بلینی و لارنس، آرا‌ی جناح اصلاح‌طلب را تقسیم می‌کنند. مونسینیور اومالی، دستیار لارنس، متوجه می‌شود که پاپ هزینه سفر پزشکی بنیتز به ژنو را پرداخت کرده، اما بنیتز آن قرار را لغو کرده است.
در روز دوم، کالج شاهد مشاجره‌ای میان آدیمی و خواهر شانومی، راهبه‌ای نیجریه‌ای، است. لارنس با او صحبت می‌کند و شانومی به رابطه‌ای نامشروع و تولد فرزندی اعتراف می‌کند. آدیمی تحت فشار، ماجرا را تأیید می‌کند. هرچند لارنس موظف به رازداری است، زمزمه‌هایی درباره صلاحیت آدیمی مطرح می‌شود. در این وضعیت، بلینی با اکراه تصمیم می‌گیرد از ترمبلی حمایت کند.
لارنس با همکاری خواهر اگنس، مسئول امور داخلی واتیکان، کشف می‌کند که ترمبلی انتقال شانومی را ترتیب داده؛ کاری که مدعی‌ است به دستور پاپ انجام شده است. لارنس سپس وارد آپارتمان مهروموم‌شده پاپ می‌شود و اسنادی پیدا می‌کند که نشان می‌دهد ترمبلی به برخی کاردینال‌ها رشوه داده است.
وقتی لارنس اسناد را به بلینی نشان می‌دهد، بلینی از او می‌خواهد آن‌ها را افشا نکند؛ درخواستی که منجر به مشاجره می‌شود. در روز سوم، لارنس و خواهر اگنس اقدامات ترمبلی را علنی می‌کنند و عملاً او را از رقابت حذف می‌کنند. پس از این افشاگری، بلینی و لارنس آشتی می‌کنند و لارنس موافقت می‌کند در برابر تدسکو بایستد.
اما هنگام رأی‌گیری، انفجاری مهیب رخ می‌دهد که لارنس را به زمین می‌اندازد و به کلیسای سیستین آسیب می‌زند. مشخص می‌شود این انفجار بخشی از موجی از حملات انتحاری در سراسر اروپاست. تدسکو خواستار جنگ مذهبی علیه اسلام می‌شود، در حالی که بنیتز با پاسخ خشونت‌آمیز مخالفت می‌کند و کاردینال‌ها را به‌خاطر سیاسی‌کردن مذهب سرزنش می‌کند.
رأی‌گیری دوباره آغاز می‌شود و با تابش نوری از پنجره شکسته، بنیتز با اکثریتی قاطع به‌عنوان پاپ انتخاب می‌شود. او نام پاپی «بی‌گناه» را برمی‌گزیند. لارنس در ابتدا خوشحال است، اما اومالی او را کنار می‌کشد تا درباره قرار پزشکی لغوشده بنیتز توضیح دهد.
بنیتز به لارنس می‌گوید که هنگام تولد رحم و تخمدان داشته، اما خود از این موضوع آگاه نبوده تا زمانی که در عمل آپاندیس متوجه شدند. او از انجام عمل هیسترکتومی انصراف داده، چون معتقد بوده باید آن‌گونه که خدا او را آفریده باقی بماند.
در پایان، لارنس در محوطه واتیکان قدم می‌زند، به صدای تشویق مردم برای انتخاب پاپ اینوسنت گوش می‌سپارد، به اتاقش بازمی‌گردد، پنجره را می‌گشاید و به سه راهبه‌ی جوان که در حیاط پایین پچ‌پچ می‌کنند، چشم می‌دوزد.