فیلم «بازی آدمکش» به کارگردانی جی‌جی پری، اثری در ژانر اکشن، کمدی و عاشقانه است که بر اساس رمانی به همین نام ساخته شده و داستان زندگی یک آدمکش حرفه‌ای به نام جو فلود را روایت می‌کند.
جو پس از آن‌که متوجه می‌شود مبتلا به بیماری کشنده کروتزفلد-یاکوب است، برای تأمین آینده معشوقه‌اش، مایز، قراردادی برای قتل خودش منعقد می‌کند. اما در لحظه‌ای حساس متوجه می‌شود تشخیص بیماری او اشتباه بوده و اکنون باید با موجی از آدمکش‌ها مواجه شود که به‌دنبال کشتن او هستند.
فیلم اثری سرگرمی محور است اما با این حال یکی از مهم‌ترین مضامین آن، تأثیر عشق بر زندگی افراد است. جو با ورود مایز به زندگی‌اش، به این فکر می‌افتد که می‌تواند گذشته‌اش را پشت سر بگذارد و زندگی تازه‌ای بسازد. تحول شخصیتی جو زمانی پررنگ‌تر می‌شود که می‌فهمد مایز باردار است و قرار است پدر شود. با این حال، فیلم نشان می‌دهد که گذشته افراد، به‌ویژه گذشته‌ای خشونت‌بار و تاریک، به‌راحتی رهایشان نخواهد کرد.
فیلم در ترکیب ژانرها تا حدی موفق بوده و در برخی صحنه‌ها، اکشن‌های خلاقانه و سرگرم‌کننده ارائه می‌دهد. ایده اولیه فیلم – یعنی قرارداد کشتن خود به‌دست دیگران – نیز در نگاه اول جذاب و متفاوت به‌نظر می‌رسد که می‌توانست به نقطه قوت اصلی اثر بدل شود.
با وجود تلاش برای الگوبرداری از مجموعه جان ویک، فیلم «بازی آدمکش» نتوانسته است موفقیت مشابهی کسب کند. خشونت بیش از اندازه، بی‌منطق و تکرارشونده یکی از آسیب‌های اصلی فیلم محسوب می‌شود که به جای ایجاد هیجان، آزاردهنده و ملال‌آور است. شخصیت‌های فرعی بسیار زیاد و شلوغی داستان نیز باعث سردرگمی مخاطب می‌شود. سیر تحولی شخصیت جو بسیار شتاب‌زده و سطحی بوده و رابطه عاشقانه او با مایز نیز به‌دلیل عدم پرداخت کافی، برای مخاطب باورپذیر نیست. کمدی فیلم در برخی بخش‌ها ناهماهنگ است و باعث از دست رفتن تعادل روایی اثر شده است. همچنین پایان کلیشه‌ای و قابل حدس، از دیگر نقاط ضعف فیلم به شمار می‌رود.
در کنار توجیهاتی که جو برای قتل‌هایش ارائه می‌دهد و آن‌ها را صرفاً شغل خود می‌داند، یکی از مهم‌ترین آسیب‌های این‌گونه داستان‌ها، تطهیر شخصیت قاتل و عادی‌سازی اعمال خشونت‌بار اوست. فیلم تلاش می‌کند با نشان دادن وجوه انسانی، عاشقانه و پدرانه جو، مخاطب را به همذات‌پنداری با او و پذیرش شخصیت و عملکردش وادار کند؛ مسئله‌ای که می‌تواند آثار تربیتی و روانی نامطلوبی بر مخاطبان، به‌ویژه نوجوانان، داشته باشد.
همان طور که اشاره شد، فیلم «بازی آدمکش» به‌طور گسترده بر صحنه‌های خشونت‌آمیز تمرکز دارد. این خشونت‌ها اغلب بی‌دلیل، تکراری و با جزئیات زیاد به تصویر کشیده شده‌اند، به‌طوری‌که فیلم را از روایت داستانی تهی و به مجموعه‌ای از صحنه‌های قتل و زد و خورد بدل کرده است. در نسخه پالایش‌شده نیز هرچند از شدت این صحنه‌ها کاسته شده، اما همچنان میزان خشونت موجود آن را برای افراد زیر ۱۸ سال نامناسب می‌سازد.
«بازی آدمکش» هرچند قصد داشته با ترکیب اکشن و عاشقانه و نمایش تحول یک قاتل در سایه عشق، به اثری متفاوت تبدیل شود، اما در عمل، به‌دلیل تمرکز افراطی بر خشونت، شخصیت‌پردازی سطحی و فقدان داستان‌های فرعی جذاب، به فیلمی متوسط با صحنه‌های اکشن صرف تقلیل یافته است. شکست این فیلم در گیشه و نقدهای منفی منتقدان نیز گواهی بر همین موضوع است.