فیلم «مجنون» ساخته مهدی شامحمدی از تولیدات سازمان هنری رسانه‌ای اوج است. این فیلم بر اساس برشی از زندگی شهید مهدی زین‌الدین، فرمانده لشکر ۱۷ علی‌بن‌ابی‌طالب(ع)، ساخته شده و به دوران برنامه‌ریزی و اجرای عملیات خیبر در جزایر مجنون می‌پردازد. محور اصلی روایت، تصمیم‌ها و ایستادگی‌های زین‌الدین در مسیر طراحی و اجرای عملیاتی است که نقش مهمی در تاریخ دفاع مقدس داشت.
فیلم «مجنون» در چهل‌ودومین جشنواره فیلم فجر ۱۴۰۲ حضوری موفق داشت و توانست سیمرغ بلورین بهترین فیلم به تهیه‌کننده عباس نادران، سیمرغ بهترین نقش اول زن به شبنم قربانی، سیمرغ بهترین نقش مکمل مرد به بهزاد خلج و سیمرغ بهترین موسیقی متن را به مجید انتظامی از آن خود کند، که نشان‌دهنده استقبال منتقدان از کیفیت فنی، موسیقی و بازی‌های بازیگران فیلم است.
داستان فیلم از زمانی آغاز می‌شود که شهید زین‌الدین به همراه خانواده‌اش در اهواز زندگی می‌کند و درگیر طراحی نقشه‌ای برای حمله به مواضع ارتش بعثی است. با پیشنهاد استفاده از مسیر آبی برای غافلگیری دشمن، او ابتدا دچار تردید می‌شود اما پس از بررسی میدانی تصمیم به اجرای طرح می‌گیرد. در این میان زندگی خانوادگی و رابطه او با برادرش مجید زین‌الدین نیز در کنار خط اصلی روایت شکل می‌گیرد.
فیلم «مجنون» بر پایه مضامینی چون ایستادگی، خلاقیت نظامی، مدیریت جوانان، مسئولیت‌پذیری و وفاداری انسانی ساخته شده است. شهید زین‌الدین به‌عنوان فرمانده‌ای جوان و باهوش به تصویر کشیده می‌شود که در شرایط بحرانی، تصمیم‌های جسورانه و حساب‌شده می‌گیرد. فیلم نشان می‌دهد که خلاقیت در جنگ، شناخت دقیق از جغرافیا و اعتماد به جوانان می‌تواند عامل پیروزی باشد.
در عین حال، اثر بر رابطه انسانی و اخلاقی زین‌الدین با اطرافیانش تأکید دارد: احترام به نظرات دیگران، متانت در مدیریت و ارتباط صمیمانه با نیروهایش از ویژگی‌هایی است که به‌عنوان الگو در فیلم بازنمایی می‌شود.
از سوی دیگر، فیلم پیامی اجتماعی نیز دارد؛ اینکه حتی افرادی که ظاهر یا سبک زندگی‌شان شباهتی به نیروهای انقلابی ندارد، در عمق وجود خود دغدغه‌مند و فداکارند و باید در گفتمان انقلابی جذب شوند.
از نقاط قوت فیلم این است که در چند بخش از جمله انتخاب سوژه، بازسازی صحنه‌های جنگ، و بازی‌ها موفق عمل کرده است. انتخاب زندگی شهید زین‌الدین به‌عنوان محور داستان، فرصتی تازه برای پرداختن به یکی از چهره‌های کمتر شناخته‌شده دفاع مقدس فراهم کرده است.
طراحی صحنه و جلوه‌های میدانی با دقت بالا اجرا شده و فضاهای جنوب و جزایر مجنون به‌صورت واقع‌گرایانه بازسازی شده‌اند. موسیقی مجید انتظامی از نقاط درخشان فیلم است که هم در لحظات حماسی و هم در صحنه‌های احساسی، تأثیرگذاری قابل توجهی دارد. بازی سجاد بابایی در نقش شهید زین‌الدین و نیز شبنم قربانی و بهزاد خلج به باورپذیری و واقعیت اثر کمک کرده است. از نظر روایت، پیوستگی میان خطوط جنگی و خانوادگی در بیشتر بخش‌ها حفظ می‌شود و فیلم توانسته تا پایان مخاطب را با خود همراه کند.
در مقابل، فیلم در پرداخت شخصیت شهید زین‌الدین به عمق لازم نمی‌رسد و بیشتر بر وجه نظامی و فرماندهی او تمرکز دارد تا وجوه فکری و درونی‌اش. به همین دلیل، بیننده کمتر با لایه‌های احساسی و تردیدهای او آشنا می‌شود. همچنین، فیلم علی‌رغم موضوع دینی و انقلابی، به گفتمان اسلامی و معنوی دفاع مقدس ورود نمی‌کند و در سطح ملی و انسانی باقی می‌ماند.
از نظر درام، برخی دیالوگ‌ها حالت شعاری دارند و بخش‌هایی از نبرد بیش از حد بر صحنه‌های اکشن تکیه دارد، در نتیجه عمق دراماتیک کاهش یافته است. دشمن در میدان نبرد بیش از حد ضعیف نشان داده می‌شود و در نتیجه، احساس خطر یا تعلیق کمتر به مخاطب منتقل می‌شود.
از منظر واقع‌گرایی تاریخی نیز برخی جزئیات با واقعیت‌های مستند عملیات خیبر هم‌خوانی کامل ندارد.
در مجموع «مجنون» از نظر فنی و تولیدی یکی از آثار شاخص در حوزه سینمای دفاع مقدس است. فیلم توانسته با نگاهی منظم و تصویری قدرتمند از مدیریت، خلاقیت و ایستادگی شهید مهدی زین‌الدین، الگویی انسانی و اخلاقی از او ارائه دهد. با این حال، کم‌رنگ بودن وجوه دینی و درونی قهرمان، نگاه ایدئولوژیک کنترل‌شده و ضعف در شخصیت‌پردازی، مانع از تبدیل شدن آن به اثری ماندگار در حافظه سینمای جنگ ایران می‌شود. در نهایت، «مجنون» را می‌توان فیلمی خوش‌ساخت و آموزنده دانست که میان واقع‌گرایی نظامی و درام انسانی تعادلی نسبی برقرار می‌کند، هرچند جای عمق عاطفی و فکری در آن خالی است.