فیلم سینمایی «صیاد» به کارگردانی جواد افشار و تهیه‌کنندگی محمدرضا شفیعی، محصول سال ۱۴۰۳، برشی از زندگی شهید علی صیاد شیرازی، فرمانده نیروی زمینی ارتش در دوران جنگ ایران و عراق، را به تصویر می‌کشد. این فیلم در چهل‌وسومین جشنواره فیلم فجر برای نخستین بار به نمایش درآمد و توانست توجه مخاطبان و منتقدان را جلب کند. این اثر موفق به کسب دو سیمرغ بلورین در بخش جلوه‌های ویژه شد: سیمرغ بلورین بهترین جلوه‌های ویژه میدانی به حمید رسولیان و سیمرغ بلورین بهترین جلوه‌های ویژه بصری به امیر ولی‌خانی تعلق گرفت.
«صیاد» روایتگر بخشی از زندگی شهید علی صیاد شیرازی از دریافت درجه سرهنگی از ابوالحسن بنی‌صدر تا آزادسازی بستان از دست رژیم بعث است. فیلم بر چالش‌های نظامی، سیاسی و شخصیتی صیاد شیرازی تمرکز دارد و نشان می‌دهد چگونه او با تدبیر و شجاعت، عملیات‌های حیاتی را مدیریت می‌کند.
مهم‌ترین مضمون فیلم، وحدت و همبستگی نیروهای نظامی است؛ فیلم نشان می‌دهد که موفقیت در شرایط بحرانی و جنگ بدون همکاری و هماهنگی میان ارتش و سپاه ممکن نیست و پیام اخلاقی و ملی آن تأکید بر ضرورت همدلی و هدف مشترک دارد. در کنار این مضمون محوری، مفاهیم دیگری مانند ایثار و فداکاری در راه وطن، مقاومت در برابر دستورهای نادرست، و وفاداری و اطاعت از ولی امر نیز حضور دارند و نشان می‌دهند که قهرمانی و موفقیت صرفاً با شجاعت فردی به دست نمی‌آید، بلکه نیازمند تلاش جمعی، وفاداری به ارزش‌های ملی و تعهد اخلاقی است.
از نقاط مثبت می‌توان به بازی‌های بازیگران اشاره کرد؛ علی سرابی در نقش شهید علی صیاد شیرازی، توانسته چهره‌ای بااقتدار و فرمانده‌گونه از شخصیت اصلی ارائه دهد و حضور مارال بنی‌آدم در نقش همسرش نیز تلاش کرده وجوه انسانی شخصیت را نمایش دهد. پرداخت به چالش‌های داخلی و سیاسی دوران اوایل انقلاب یکی دیگر از نقاط قوت فیلم است؛ فیلم تنها به نمایش عملیات نظامی و جنگی نمی‌پردازد، بلکه اختلافات میان ارتش و سپاه، دستورهای نادرست بنی‌صدر و تلاش‌های صیاد شیرازی برای حفظ وحدت نیروها را نیز به تصویر می‌کشد. از دیگر دستاوردهای فنی فیلم، استفاده از فناوری‌های نوین مانند هوش مصنوعی برای بازسازی صدا و جلوه‌های ویژه بصری و میدانی است که صحنه‌های جنگی را تا حدی واقع‌گرایانه و تأثیرگذار می‌سازد. با این حال، فیلم «صیاد» دارای چندین نقطه ضعف نیز هست که تجربه تماشای آن را تحت تأثیر قرار می‌دهد. یکی از مهم‌ترین مشکلات، حجم بالای اطلاعات و جزئیات متعدد است که در کنار ریتم تند فیلم، باعث می‌شود روایت گاهی پراکنده و شلوغ به نظر برسد و تمرکز مخاطب بر شخصیت اصلی کاهش یابد. علاوه بر این، فیلم در پرداخت به وجوه انسانی و درونی شخصیت صیاد شیرازی موفق عمل نکرده و بیشتر او را به عنوان یک قهرمان نظامی نمایش داده است، بدون اینکه عمق شخصیتی یا تضادهای درونی او به طور کامل دیده شود. رابطه عاطفی صیاد و همسرش نیز حضور پراکنده و نمادین دارد و در پیشبرد داستان یا ایجاد ارتباط عاطفی با مخاطب کارکرد منطقی و مؤثر پیدا نمی‌کند. همچنین، برخی از صحنه‌های جنگی و اکشن با وجود اهمیت تاریخی، نتوانسته‌اند تأثیرگذاری لازم را ایجاد کنند و از نظر هیجان و واقع‌گرایی نسبت به استانداردهای سینمای جنگ، ضعیف‌تر به نظر می‌رسند. در مجموع، این نقاط ضعف باعث شده فیلم نتواند به تصویری کاملاً عمیق و به یادماندنی از شهید صیاد شیرازی دست یابد، هرچند پیام‌های اخلاقی و ملی آن همچنان قابل توجه است.
فیلم «صیاد» به دلیل صحنه‌های جنگی و خشونت مرتبط با میدان نبرد، برای افراد بالای ۱۵ سال مناسب است تا بتوانند فضای بحرانی و پیام‌های تاریخی و نظامی آن را درک کنند.
در مجموع فیلم «صیاد» با وجود برخی ضعف‌ها، تصویری از ایثار، فداکاری و وحدت نیروهای نظامی در دوران دفاع مقدس ارائه می‌دهد و زندگی شهید علی صیاد شیرازی را به‌عنوان الگویی از شجاعت و تعهد به وطن معرفی می‌کند. پیام محوری فیلم، وحدت، همبستگی و مقاومت در برابر موانع داخلی و خارجی است و به مخاطب یادآوری می‌کند که موفقیت در هر زمینه‌ای، به ویژه در شرایط بحرانی، مستلزم همکاری و وفاداری به ارزش‌های ملی و انسانی است. این اثر برای علاقه‌مندان به تاریخ معاصر ایران، سینمای دفاع مقدس و زندگی‌نامه‌های نظامی، جذابیت بیشتری خواهد داشت.