فیلم «خواب» اولین ساخته‌ی مانی مقدم است که فیلمنامه آن را به همراه پژمان تیمورتاش نوشته و امیرحسین حیدری تهیه‌کنندگی آن را بر عهده داشته است. این اثر با بازی رضا عطاران در نقش اصلی، به همراه مریلا زارعی، هدی زین‌العابدین، کاظم سیاحی و علی مصفا، در چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و در چند بخش نامزد دریافت سیمرغ شد. «خواب» یک فیلم درام روانشناختی و اجتماعی است که با تمرکز بر زندگی مردی میانسال، تلاش می‌کند بحران‌های روانی و اجتماعی او را به تصویر بکشد.
فیلم روایتگر زندگی مجتبی، کارمند ساده اداره بایگانی، است که درگیر خواب‌های پیوسته و نمادین می‌شود. این خواب‌ها که غیرمنتظره و گاه عجیب هستند، به‌تدریج بر زندگی واقعی او تأثیر می‌گذارند و باعث ایجاد پرسش‌های تازه درباره هویت، روابط و مسیر زندگی او می‌شوند. مجتبی در زندگی واقعی تحت فشار است؛ هم در خانه که رابطه سرد و وظیفه‌محور با همسرش دارد و هم در محل کار که تحقیر و محدودیت تجربه می‌کند. او برای فرار از واقعیت به دنیای خواب پناه می‌برد، جایی که کنترل دارد، پذیرفته می‌شود و هویت مردانه‌اش زیر سؤال نمی‌رود، اما حتی در خواب نیز کامل نیست و مشکلاتی زیادی برای او ایجاد می‌شود.
«خواب» بیشتر از آنکه درباره روابط عاشقانه یا خیانت باشد، به بحران هویت و فروپاشی روانی یک مرد میانسال می‌پردازد. برخی از مهم‌ترین مضامین فیلم عبارتند از:
فرار از واقعیت: مجتبی به دلیل فشارهای محیطی و خانوادگی، به خواب و خیال روی می‌آورد تا در آن کنترل، تأیید و آزادی داشته باشد.
بحران مردانگی و ناتوانی: مشکلات باروری، تحقیر شغلی، وابستگی به همسر و… نشان‌دهنده ناتوانی او در تصمیم‌گیری و مواجهه با زندگی است.
دو تصویر از زن: تضاد میان همسر واقعی و مسئول (پروانه) و زن خواب (آهو) نشان‌دهنده تعارض بین خواسته‌ها و محدودیت‌های ذهنی و عاطفی مرد است.
مذهب و معنویت: نوحه‌خوانی و مراجعه به روحانی نقش پناه معنوی و تخلیه هیجانی دارد، اما راه‌حلی برای بحران‌های مجتبی ارائه نمی‌کند و کارکردی ندارند.
ابهام واقعیت و خواب: مرز میان خواب و بیداری به‌طور آگاهانه محو شده و نشان می‌دهد که بحران فیلم مربوط به ذهن و هویت فرد است، نه واقعیت بیرونی.
انتقاد اجتماعی: فیلم به زندگی‌های به ظاهر آرام و طبقه متوسط شهری نقد می‌کند و نشان می‌دهد که ناتوانی در دوست داشتن مسئولانه و زندگی واقعی، حتی با فرار به خواب و خیال، مشکلات را حل نمی‌کند.
استفاده نمادین از خواب و تصاویر ذهنی برای نشان دادن تضاد بین آرزوها و واقعیت، بازی بازیگران، به ویژه رضا عطاران در نقش مجتبی و مریلا زارعی در نقش همسرش، پرداخت مسائل اجتماعی و خانوادگی از جمله نکات قوت این فیلم هستند.
برخی المان‌های مذهبی در خواب‌ها به گونه‌ای استفاده شده که ذهن بیننده را دچار ابهام می‌کند و پاسخ به بحران‌های اخلاقی و دینی ارائه نمی‌شود و حتی در برخی از بخش‌ها به گونه‌ای مورد تمسخر نیز قرار می‌گیرد.
با توجه به محتوای پیچیده، خواب‌های نمادین، مسائل روانشناختی و برخی صحنه‌های نامناسب، فیلم برای مخاطبان کمتر از 18 سال مناسب نیست.
در مجموع، فیلم «خواب» با روایت دقیق بحران هویت و فروپاشی روانی یک مرد میانسال، نقدی به زندگی‌های روزمره و فشارهای اجتماعی و خانوادگی ارائه می‌دهد. این اثر با پرداخت روانشناختی شخصیت‌ها، تضاد میان واقعیت و خیال و استفاده از نمادهای خواب و معنویت، تصویری چندلایه از تجربه انسانی به نمایش می‌گذارد. با این حال، ضعف‌هایی همچون نمایش آسیب‌های روانی، خانوادگی و اعتقادی، نبود الگوی مثبت رفتاری و مصرف مداوم سیگار، مخاطب را با فضای سنگین و تأمل‌برانگیز مواجه می‌کند. به‌طور کلی، «خواب» فیلمی است برای تماشاگران بالغ که علاقه‌مند به تحلیل روانشناختی و اجتماعی شخصیت‌ها هستند و تجربه‌ای متفاوت از زندگی شهری و بحران‌های فردی ارائه می‌دهد.