داستان درباره‌ی سهراب بهاریان، مردی ۳۷ ساله است که به‌عنوان معلم ادبیات در یک مدرسه تدریس می‌کند. او شخصیتی مغرور، تلخ‌گو و تا حدی خودشیفته دارد که با دانش‌آموزانش رفتاری بسیار سخت‌گیرانه دارد. در یکی از روزها، با اعتراض دانش‌آموزان به گرفتن امتحان، سهراب به شکلی تند برخورد می‌کند و دو دانش‌آموز را به دلایلی سطحی و بی‌منطق اخراج می‌کند. مدیر مدرسه وارد ماجرا می‌شود و ضمن حفظ ظاهر و احترام او در جمع، در خلوت به سهراب تذکر می‌دهد که روش‌های قدیمی و سخت‌گیرانه دیگر پاسخگو نیست. همچنین به او یادآوری می‌کند که هنوز مدرک لیسانسش را برای تکمیل پرونده استخدامی نیاورده است.
سهراب برای گرفتن مدرک دانشگاهی‌اش مجبور می‌شود یک روز مرخصی بگیرد و به زادگاهش، تنکابن، سفر کند. او به دانشگاه آزاد واحد هنرهای نمایشی می‌رود؛ جایی که زمانی دانشجوی برجسته‌ای بوده و برای فیلم‌نامه‌اش جایزه‌ای هم گرفته بود. در آنجا، با عکس‌های دوران جوانی‌اش مواجه می‌شود و احساساتی می‌شود. به دفتر امور فارغ‌التحصیلان مراجعه می‌کند اما به دلیل نداشتن کارت پایان خدمت، کارمند بخش از تحویل مدرک امتناع می‌کند. با اینکه کارمند حاضر است برای مساعدت تا ساعت ۳ بماند، سهراب با برخوردی متکبرانه و توهین‌آمیز، او را تحقیر می‌کند و در نتیجه، کار او راه نمی‌افتد.
در خروج از دانشگاه، سهراب با امیرعلی، دانشجوی سال اول، همراه می‌شود و شروع به تحقیر برخی استادان قدیمی از جمله دکتر کریمی می‌کند. اما کمی بعد، دکتر کریمی را می‌بیند که او را به گرمی می‌پذیرد و به غذاخوری اساتید دعوت می‌کند. در آنجا، کریمی با مهربانی از گذشته حرف می‌زند و می‌گوید که با وجود طعنه‌ها و تمسخرهای سهراب، از سخنان او الهام گرفته و حالا با افتخار، خود را یک معلم موفق می‌داند. او با کنایه از بی‌خبری از آثار سهراب می‌پرسد و سهراب هم ادعا می‌کند که در حال نوشتن نمایشنامه‌ای بی‌سابقه است که امکان اجرای آن در ایران نیست.
بعدتر، سهراب در بازار تنکابن، با هم‌کلاسی قدیمی‌اش حسن مواجه می‌شود که حالا ماهی‌فروش است. صحبت آن‌ها به گذشته‌ها و دختری به نام مریم سیفی می‌رسد که زمانی عاشق سهراب بوده اما توسط او تحقیر شده است. حسن می‌گوید مریم حالا مدیر کارخانه اسانس پرتقال پدرش شده. سهراب به دیدن دوست دیگرش، یحیی، در شهرکتاب می‌رود و در آنجا دوباره با پوستر نمایش جدید هم‌کلاسی قدیمی‌شان، هژیر امینی، مواجه می‌شود. سهراب هژیر را هم تحقیر می‌کند اما یحیی با واقع‌گرایی می‌گوید که کارهای امینی موفق و مردمی هستند و بهتر از بی‌کاری‌اند. یحیی نیز از مریم و تصادفی می‌گوید که به‌خاطر آن حافظه‌اش را از دست داده، و سهراب را به یاد رفتارهای تحقیرآمیز و آزارگرانه‌اش با مریم می‌اندازد. او به سهراب می‌گوید که بهتر است پست‌های خودش در مورد آزار جنسی را دوباره بخواند.
سهراب به دیدن مریم سیفی می‌رود. مریم او را نمی‌شناسد و برخوردی رسمی و بی‌احساس دارد. سهراب پس از ناکامی در گرفتن مدرک، شب را در تنکابن می‌ماند اما به‌خاطر اطلاعات اشتباه صاحبخانه در مورد اتاق رو به دریا، محل اقامتش را ترک می‌کند. در همین حین، مریم تماس می‌گیرد و از او می‌خواهد که درباره‌ی خاطرات گذشته صحبت کنند. در ماشین، آهنگی از گرامافون پخش می‌شود که مریم مدتی‌ست دنبال صفحه‌ی آن بوده. سهراب ادعا می‌کند آن را از پدرش به ارث برده و نمی‌فروشد. در این دیدار، سهراب خاطرات گذشته را تحریف می‌کند و مدعی می‌شود که خودش عاشق مریم بوده است، درحالی‌که می‌دانیم حقیقت برعکس است. باران می‌بارد و رنگ سیاه تاپیک موهای سهراب، چهره‌اش را لکه‌دار می‌کند و طاسی‌اش را آشکار می‌سازد.
سهراب پس از ترمیم ظاهرش، به خانه‌ی مریم می‌رود. آنجا حقیقت روشن می‌شود: مریم حافظه‌اش را از دست نداده و فقط وانمود کرده که سهراب را نمی‌شناسد، چون سال‌ها پیش او را تحقیر کرده، صدایش را بدون اجازه ضبط و در خوابگاه پخش کرده بوده، و این مسأله باعث بی‌آبرویی شدیدش شده است. حالا او از سهراب متنفر است و او را از خانه بیرون می‌کند.
سهراب سپس به مهمانی دانشجویان جدید می‌رود که امیرعلی دعوتش کرده. آنجا می‌خواهد خود را با استعداد جلوه دهد و از امینی بدگویی می‌کند، اما دانشجویان که هیچ اثری از او ندیده‌اند، حرف‌هایش را از روی حسادت می‌دانند. سهراب، در اثر نوشیدنی یا مواد، رفتاری نامتناسب پیدا می‌کند و حرکاتش مایه‌ی خنده‌ی دیگران می‌شود. او حالش بد می‌شود و در حالی‌که همه از نمایشنامه‌اش می‌پرسند، بالاخره شروع به خواندنش می‌کند. دیگران با دقت گوش می‌دهند و او را تشویق می‌کنند، اما مشخص نیست این صحنه واقعی است یا در ذهن آشفته‌ی سهراب رخ داده است.
روز بعد، سهراب موفق می‌شود مدرکش را بگیرد، گرچه معلوم می‌شود به‌دلیل دانشجوی ستاره‌دار بودن، مدرکش فقط معادل است. با این حال، کارمند می‌پذیرد که حق با اوست. سهراب دوباره به دیدن مریم می‌رود، صفحۀ گرامافون یادگار پدرش را به او هدیه می‌دهد و از او طلب بخشش می‌کند. مریم می‌گوید باغ پرتقال را فروخته و قصد دارد از ایران برود. شاید روزی بتواند سهراب را ببخشد، اما هنوز نه.
در پایان، سهراب با خودروی شخصی‌اش و بدون ترس، از مسیر خطرناک و کوهستانی الموت، که زمانی آرزو داشت از آن عبور کند، به سمت تهران حرکت می‌کند؛ تصمیم دارد که نمایشنامه‌اش را چاپ کند و این‌بار واقعاً کاری انجام دهد.