فیلم «احمد» به کارگردانی امیرعباس ربیعی و با بازی تینو صالحی، توماج دانش‌بهزادی، ساره رشیدی و مهیار شاپوری، از آثار سینمای ایران در سال ۱۴۰۲ است که در چهل‌ودومین جشنواره فیلم فجر حضور داشت و موفق به دریافت جوایزی از جمله سیمرغ بلورین چهره‌پردازی، جلوه‌های ویژه تصویری، دیپلم افتخار بازیگر نقش اول زن و سیمرغ گوهرشاد شد. این فیلم روایتی سینمایی از بخشی کمتر گفته‌شده از عملکرد شهید احمد کاظمی در نخستین ساعات پس از زلزله بم ارائه می‌دهد.
داستان فیلم در ۵ دی ۱۳۸۲ و بلافاصله پس از وقوع زلزله بم آغاز می‌شود. احمد کاظمی، فرمانده وقت نیروی هوایی سپاه، با بسته بودن راه‌های زمینی، خود را از طریق هوایی به بم می‌رساند. آنچه او مشاهده می‌کند، شهری ویران و هزاران مجروح و بازمانده‌ای است که به فرودگاه پناه آورده‌اند. کاظمی تصمیم می‌گیرد با وجود کمبود شدید امکانات، فرودگاه را فعال کند و مجروحانی را که طبق برآوردهای تئوریک انتقالشان چند روز زمان می‌برد، ظرف کمتر از ۲۴ ساعت به شهرهای اطراف منتقل کند. او در این مسیر از نیروهای تحت امر خود، دوستان دوران جنگ و کارشناس بحران، رهنما، کمک می‌گیرد و بدون توجه به انتقادها و عدم همکاری برخی مسئولان دولتی، کار امدادرسانی را پیش می‌برد.
موضوع اصلی فیلم، مدیریت بحران در شرایط فاجعه‌بار است. فیلم بر نقش فرد مسئول و حاضر در میدان تأکید دارد و مضامینی چون روحیه جهادی، مسئولیت‌پذیری، ایثار، میهن‌دوستی، مشارکت جمعی، کمک به هم‌نوع و تقدم عمل میدانی بر برنامه‌ریزی صرفاً تئوریک را برجسته می‌کند. همچنین فیلم تقابل میان تجربه عملی و بروکراسی اداری را در شرایط بحرانی به تصویر می‌کشد.
از مهم‌ترین نقاط قوت فیلم می‌توان به انتخاب سوژه‌ای تازه و کمتر پرداخته‌شده اشاره کرد؛ زلزله بم با وجود اهمیت تاریخی، کمتر در سینمای داستانی ایران روایت شده است. جلوه‌های ویژه تصویری و چهره‌پردازی در بازنمایی فضای ویرانی، مجروحان و شرایط فرودگاه قابل قبول و تأثیرگذار است. بازی بازیگران، به‌ویژه در نقش‌های اصلی، مناسب است و روایت تلاش شبانه‌روزی برای انجام کاری که از نظر تئوریک ناممکن به نظر می‌رسد، جذابیت دراماتیک ایجاد می‌کند. همچنین نمایش همدلی مردم، مانند صحنه‌ای که هیچ‌کس برای سوار شدن به هواپیما پیش‌قدم نمی‌شود، از لحظات انسانی فیلم به شمار می‌آید.
این فیلم همچنین دارای نقاط ضعف نیز است، فیلم در بخش شخصیت‌پردازی شهید احمد کاظمی عمق کافی ندارد و بیشتر بر کنش‌ها تمرکز می‌کند تا لایه‌های شخصیتی. روایت به یک بازه زمانی محدود می‌شود و تنوع روایی ندارد. نمایش ناکارآمدی روحانیت در قالب شخصیت روحانی، می‌تواند محل بحث و چالش باشد. همچنین تقابل پررنگ دولت و سپاه و مواردی مانند عدم رعایت سلسله‌مراتب اداری، از جمله سرپیچی عباس از مرتضوی، ممکن است برداشت‌های سیاسی یک‌سویه ایجاد کند.
با توجه به نمایش مداوم صحنه‌های ویرانی، مجروحان، مرگ، آسیب‌های جسمی و فضای سنگین روانی، تماشای فیلم برای مخاطبان زیر ۱۵ سال توصیه نمی‌شود و بهتر است نوجوانان با همراهی و توضیح بزرگ‌ترها فیلم را ببینند. در مجموع، «احمد» تلاشی است برای بازگویی روایتی کمتر شنیده‌شده از زلزله بم و نقش شهید احمد کاظمی در مدیریت بحران. فیلم بر کار جهادی، حضور میدانی و مسئولیت‌پذیری انسانی تأکید دارد و در کنار نقاط قوت فنی و موضوعی، با ضعف‌هایی در شخصیت‌پردازی و حساسیت‌های روایی همراه است. در مجموع، این اثر بیش از آن‌که یک بازسازی تاریخی دقیق باشد، روایتی سینمایی از یک الگوی کنش در شرایط بحرانی ارائه می‌دهد.