«غُربت» یک مجموعه نمایش خانگی ایرانی در ژانر درام اجتماعی و جنایی است که امیر پورکیان نویسندگی و کارگردانی آن را بر عهده داشته و صادق یاری آن را تهیه کرده است. این سریال در سال ۱۴۰۳ و در ۱۳ قسمت از پلتفرم نماوا منتشر شد، اما به دلیل محتوای خشن، ناهنجار و اعتراضات گسترده مخاطبان، پس از سه قسمت اولیه مدتی توقیف شد. «غربت» روایتگر زندگی گروهی از حاشیه‌نشینان است که در محیطی به نام «کمپ غربت» زندگی می‌کنند؛ جایی که مأمن افراد بی‌سرپرست، مهاجران، خلافکاران و زنان گرفتار بزهکاری است.
داستان سریال حول محله‌ای به نام «غربت» می‌گذرد؛ منطقه‌ای حاشیه‌ای که ساکنان آن برای زنده ماندن درگیر انواع خلافکاری از جمله سرقت، قاچاق و خشونت هستند. صنم و محبوبه، دو خواهر ساکن غربت، به همراه فرید ـ همسر صنم ـ نقشه سرقت از انبار کمیته امداد را طراحی می‌کنند. آنان نذوراتی را که در کمیته نگهداری می‌شود «حق طبیعی» خود می‌دانند و قصد دارند با این پول از غربت فرار کنند. در این میان، فری (فرهاد)، سردسته ارازل منطقه و کنترل‌کننده اقتصاد قاچاق در کمپ نیز وارد ماجرا می‌شود و با سوءاستفاده از قدرت، نقشه آنان را به مسیر دیگری می‌کشاند. در جریان اجرای نقشه، یک سمسار کشته می‌شود و آشفتگی، خیانت، قتل و سوءاستفاده جنسی میان شخصیت‌ها اوج می‌گیرد. روابط پنهانی، رقابت‌های خانوادگی و خشونت‌های پی‌درپی، تمام داستان را شکل می‌دهد. با بالا گرفتن تنش‌ها، پلیس تنها در قسمت پایانی حضور پیدا می‌کند و ماجرا با فروپاشی غربت و پراکنده شدن ساکنان آن پایان می‌یابد.
سریال به‌ظاهر قصد دارد پدیده حاشیه‌نشینی و آسیب‌های آن را نشان دهد؛ از جمله فقر، فقدان حمایت اجتماعی، اعتیاد، نبود فرصت‌های شغلی و چرخه معیوب خشونت. در کنار این موضوع، سریال تلاش می‌کند به وضعیت زنان در محیط‌های پرخطر بپردازد و خشونت ساختاری علیه آنان را نمایش دهد.
مضامینی همچون خیانت، نبود خانواده، زوال اخلاق، بی‌قانونی و فروپاشی روابط انسانی، در اغلب بخش‌ها دیده می‌شود. با این حال تمرکز شدید بر خشونت و روابط تیره، باعث شده پیام‌های اجتماعی اثر در لایه‌های سنگین ناهنجاری‌ها کم‌رنگ شود.
از نقاط قوت سریال می‌توان به تلاش برای نمایش واقعیت تلخ حاشیه‌نشینی، فضاسازی متفاوت، بازیگری پرانرژی برخی نقش‌ها و ایجاد ریتم پرتنش اشاره کرد. همچنین سریال تلاش کرده است به بخشی از جامعه بپردازد که معمولاً کمتر به تصویر کشیده می‌شود. از ضعف‌های جدی «غربت»، افراط در خشونت، نمایش مداوم رفتارهای خلافکارانه، نبود شخصیت مثبت قابل اتکا، اغراق در روابط غیراخلاقی و خلأ حضور پلیس در بخش اعظم روایت است. این حجم از ناهنجاری و تمرکز بر رفتارهای ضدخانواده، باعث شده داستان انسجام و پیام مشخصی نداشته باشد. استفاده از لهجه‌ها و قومیت‌های مختلف بدون دقت کافی نیز برای سازندگان مشکلات محتوایی و اتهام نژادپرستی ایجاد کرد.
سریال شامل مجموعه گسترده‌ای از آسیب‌هاست؛ از جمله خشونت شدید، قتل، چاقوکشی، مصرف علنی مواد مخدر، مصرف مشروبات الکلی، نمایش روابط نامشروع، خیانت، فحاشی، رقص، قمار، توطئه‌چینی و آموزش غیرمستقیم رفتارهای مجرمانه. علاوه بر این، سریال با تمرکز بر زندگی شخصیت‌های خلافکار، گاهی نوعی تطهیر خلاف و همذات‌پنداری با مجرم ایجاد می‌کند که می‌تواند آسیب‌زا باشد. نبود حضور مؤثر قانون، شکست خانواده، و نمایش فضای بی‌امید نیز تنش روانی ایجاد می‌کند.
با توجه به نمایش گسترده خشونت، رفتارهای مجرمانه، اعتیاد، الفاظ رکیک و محتوای جنسی غیرمستقیم، این سریال به‌هیچ‌عنوان برای افراد زیر ۱۸ سال مناسب نیست.
در مجموع «غربت» تلاشی برای به تصویر کشیدن زندگی حاشیه‌نشینان و نمایش چرخه بزهکاری است؛ اما به‌دلیل تمرکز بیش از حد بر خشونت و ناهنجاری‌ها و سیاه‌نمایی، پیام اجتماعی آن تحت‌تأثیر قرار گرفته است. هرچند سریال سعی دارد تلخی زندگی ساکنان غربت را نشان دهد، اما در عمل، حجم بالای خلاف، ناسزا، روابط غیراخلاقی و نبود توازن روایی، آن را به اثری بحث‌برانگیز و نامناسب برای خانواده تبدیل کرده است. «غربت» بیش از آنکه پیام‌محور باشد، بر نمایش مداوم بحران‌ها و بزرگنمایی اغراق‌آمیز آن متکی است و همین امر باعث شده هم از نظر محتوایی و هم از نظر اخلاقی نیازمند حساسیت در تماشا باشد.