«جان ویک: بخش ۴» (John Wick: Chapter 4) یک فیلم اکشن، نئو-نوآر و دلهره‌آور آمریکایی محصول ۲۰۲۳ به کارگردانی چاد استاهلسکی و نویسندگی شی هتن و مایکل فینچ است. این اثر چهارمین قسمت از مجموعه محبوب جان ویک به شمار می‌رود و کیانو ریوز بار دیگر در نقش قاتل حرفه‌ای و کم‌حرف داستان ظاهر می‌شود. تولید فیلم در چند کشور از جمله فرانسه، آلمان، ژاپن و آمریکا انجام شد و با فروش جهانی، یکی از موفق‌ترین اکشن‌های سال ۲۰۲۳ شد.
در این قسمت، جان ویک همچنان تحت تعقیب «های‌تیبل» قرار دارد؛ سازمانی جهانی از جنایتکاران که قصد حذف او را دارد. جان برای قطع کردن این چرخه، «الدر» را در مراکش می‌کشد و در نتیجه خشم های‌تیبل برانگیخته می‌شود. «مارکیز دو گرامون» با اختیارات گسترده مأمور حذف جان می‌شود و با نابود کردن هتل کنتیننتال و کشتن شارون، عملاً جنگ را آغاز می‌کند. جان برای یافتن راه رهایی، از دوستان قدیمی‌اش کمک می‌گیرد، به اوساکا و سپس برلین می‌رود و دوباره با جهان زیرزمینی جنایت گره می‌خورد. نهایتاً با یک دوئل رسمی در پاریس، نبرد نهایی میان او و مارکیز رقم می‌خورد. جان در این نبرد پیروز می‌شود اما خود نیز پس از تحمل جراحات سنگین جان می‌دهد و در کنار همسرش به خاک سپرده می‌شود.
مضمون اصلی فیلم سرگرمی اکشن‌محور است؛ یعنی ساخت صحنه‌های دیداری بزرگ، درگیری‌های طولانی و هیجان لحظه‌به‌لحظه. با این حال، لایه‌هایی از معنای انسانی نیز در روایت دیده می‌شود. «تلاش برای آزادی» مهم‌ترین مضمون فرعی است؛ جان می‌خواهد پس از سال‌ها درگیری، از این زنجیره خشونت رها شود. همچنین «ارزش دوستی و وفاداری» در روابط او با وینستون، کوجی و حتی کین دیده می‌شود؛ جایی که برخی شخصیت‌ها حاضرند برای حفظ رفاقت جان خود را فدا کنند. فیلم به شکل پراکنده به مسئله «جبر خشونت» نیز اشاره می‌کند؛ جهانی که در آن اگر نکشی، کشته خواهی شد و هیچ راه صلح‌آمیزی برای خروج از سیستم وجود ندارد. با این حال، حجم زیاد اکشن باعث می‌شود عمق این مضامین در روایت کم‌رنگ باقی بماند.
یکی از مهم‌ترین نقاط قوت فیلم، طراحی بی‌نقص و خلاقانه صحنه‌های اکشن است. کارگردانی دقیق، فیلم‌برداری چشمگیر و استفاده از مکان‌های بین‌المللی، کیفیت بصری فیلم را بالا برده است. اجرای کیانو ریوز همچنان نقطه اتکای سری است و حضور بازیگران مکملی همچون دانی ین و سانادا تنوع و انرژی تازه‌ای به فیلم داده است. «وفاداری کوجی به جان» و «نجات سگ هیچ‌کس» نمونه‌هایی از لحظات انسانی و قابل‌توجه در دل این جهان خشونت‌زده هستند. فیلم از نظر تکنیکی و ریتم، یک تجربه اکشن کامل ارائه می‌دهد و توانسته مخاطبان علاقه‌مند به این ژانر را راضی کند. در مقابل، ضعف‌های مهمی نیز وجود دارد. نخست، خشونت اغراق‌شده و مداوم که در تمام مدت فیلم ادامه دارد و امکان ایجاد تنوع احساسی را محدود می‌کند. مرگ‌های پی‌درپی، درگیری‌های طولانی و کشتارهای بی‌رحمانه، روایت را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. دوم، کم‌رنگ بودن پیام‌ها و مضمون‌های اخلاقی است که در برابر زمان زیاد فیلم و حجم شدید اکشن تقریباً ناپدید می‌شوند. همچنین فیلم با تصویرسازی از قهرمانی که بارها از ضربات مرگبار جان سالم به در می‌برد، گاهی باورپذیری خود را از دست می‌دهد. شخصیت جان ویک در این قسمت بیش از پیش «رویین‌تن» و تقریباً غیرواقعی به نظر می‌رسد، امری که از جذابیت انسانی شخصیت می‌کاهد.

خشونت مهم‌ترین آسیب فیلم است. کشتار در سراسر فیلم گسترده، بی‌پرده و بی‌وقفه است و به‌گونه‌ای نمایش داده می‌شود که ممکن است برای برخی مخاطبان آزاردهنده یا عادی‌ساز خشونت باشد. فیلم بارها صحنه‌های ضرب‌وشتم، تیراندازی، سلاح‌های سرد و نمایش مستقیم مرگ را بازسازی می‌کند. تاریکی بصری و فضای سرد فیلم نیز می‌تواند احساس اضطراب ایجاد کند. از جنبه اعتقادی و ارزشی نیز مواردی قابل‌توجه است: حضور مکرر شخصیت‌ها در کلیسا بدون باور مذهبی، استفاده ابزاری از نمادهای دینی و دیالوگ‌هایی که نسبت به مفاهیم معنوی نگاه سرد و بی‌اعتقاد نشان می‌دهند. همچنین همذات‌پنداری با «قاتل قهرمان» و عادی‌سازی قتل، بخشی از آسیب‌هایی است که برای خانواده‌ها و نوجوانان نگران‌کننده به نظر می‌رسد. از نظر اجتماعی نیز جهان فیلم جامعه‌ای بی‌قانون و جرم‌خیز ر ا نشان می‌دهد که در آن رادیو مردم را به قتل و قانون‌شکنی ترغیب می‌کند؛ امری که باعث می‌شود فیلم تاریک و ناامیدکننده جلوه کند.
با توجه به خشونت شدید، نمایش بی‌پرده کشتار، فضای دلهره‌آور و استفاده از مشروبات الکلی در برخی صحنه‌ها، این فیلم برای افراد زیر ۱۸ سال مناسب نیست. تماشای آن برای نوجوانان می‌تواند موجب آشفتگی ذهنی یا عادی‌سازی خشونت شود و نیازمند نظارت والدین است. نسخه‌های پالایش‌شده نیز تنها بخشی از آسیب‌ها را کاهش می‌دهند و در مجموع محتوای فیلم بزرگسال‌محور باقی می‌ماند.
در مجموع، «جان ویک: بخش ۴» یک اکشن پرهزینه و چشمگیر است که هدف اصلی آن سرگرمی با استفاده از خشونت سینمایی و صحنه‌های اکشن طراحی‌شده است. فیلم از نظر بصری و فنی موفق عمل می‌کند و برای علاقه‌مندان به این ژانر تجربه‌ای پرهیجان ارائه می‌دهد. با این حال، خشونت بی‌حد، پیام کم‌رنگ و قهرمانی که رفتار و توانایی‌هایش بیش از حد غیرواقعی است، باعث می‌شود فیلم نتواند الگوی مثبتی ارائه دهد. در نهایت، این فیلم بیش از آنکه اثری معناگرا باشد، یک سرگرمی اکشنِ شدید است که باید با آگاهی از محتوای آن تماشا شود.