فیلم «ملاقات خصوصی» اثری درام و عاشقانه از سینمای ایران است که به کارگردانی امید شمس، تهیه‌کنندگی امیر بنان و نویسندگی امید شمس، علی سرآهنگ و بهمن ارک ساخته شده است. این فیلم محصول سال ۱۴۰۰ بوده و نخستین‌بار در بهمن ۱۴۰۰ در بخش سودای سیمرغ چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد. «ملاقات خصوصی» با استقبال گسترده از سوی تماشاگران روبه‌رو شد و توانست سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران را کسب کند. این اثر در ۱۴ دی ۱۴۰۱ اکران عمومی شد و با فروش بالا، عنوان پرفروش‌ترین فیلم غیرکمدی سال ۱۴۰۱ را به دست آورد. همچنین در جشن حافظ جوایز بهترین فیلم و بهترین فیلمنامه را از آن خود کرد.
«ملاقات خصوصی» روایت پروانه، دختری ساده و مستقل است که عطاری کوچکی دارد و از طریق تماس‌های پدرش با هم‌بندی‌اش، فرهاد، با او آشنا می‌شود. این آشنایی به عشقی خطرناک تبدیل می‌شود که در نهایت پروانه را به ازدواجی ناخواسته و ورود به دنیای قاچاق مواد مخدر می‌کشاند. فرهاد با مافیای زندان در ارتباط است و از پروانه برای انتقال مواد استفاده می‌کند. او پس از مدتی از عذاب وجدان بازمی‌گردد و اعتراف می‌کند، اما هر دو محکوم به زندان می‌شوند و در همان اتاق ملاقات خصوصی، زندگی مشترک خود را ادامه می‌دهند.
فیلم ملاقات خصوصی با تمی اجتماعی، قصد داشته بزه‌کاری در بستر فقر مالی را به تصویر بکشد، البته با پرداختن به مسائل و مشکلات زندگی زندانیان، به نوعی بزه و جرم در جامعه کم برخوردار اقتصادی و فرهنگی را تطهیر نموده و عادی جلوه داده‌است.
پیام‌های فیلم ملاقات خصوصی را می‌توان در موارد زیر خلاصه نمود:
ـ عامل اصلی جرم و جنایت در بخش‌های کم برخوردار ایران، نقص ساختار است، نه فرد.
ـ نقص ساختار اجتماعی، عمل بزهکار را توجیه می‌کند.
ـ زنان به خاطر محبتشان به خانواده مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرند.
موضوع آسیب‌شناسی اجتماعی بزه‌کاری، از رسالت‌های هنرمندان و خصوصاً فیلم‌سازان است و البته موضوعی سخت و محتاج دقّت و رعایت حسّاسیت‌هایی است که متأسفانه فیلم ملاقات خصوصی نتوانسته تا حد قابل قبولی این حسّاسیت‌ها را مراعات نماید. نادیده گرفتن خطاها و اشتباهات فرد بزه‌کار، تقلیل‌ گرایی در بازنمایی مسئله و نادیده گرفتن آسیبی که به قربانیان بزه وارد می‌شود، ترویج و توجیه اشتباه در افراد جامعه به بهانه شرایط و کمبودهای اجتماعی و اقتصادی و سوء استفاده از روابط عاطفی خانوادگی برای جلب منفعت شخصی از جمله برنگاه‌های پرداختن به چنین موضوعاتی است.
فیلم در بسیاری از لحظات خود فضایی سیاه دارد؛ زندان و آدم‌هایش و حتی محل زندگی پروانه، پر از بدبختی و جرم است. بددهنی و اشارات اروتیک بالای داستان و تطهیر جرائم در بستر داستان عاشقانه از دیگر نکات منفی فیلم است. بر همه این موارد، آموزش ضمنی بزه را نیز باید افزود؛ امری که تماشای فیلم را برای کودکان و نوجوانان بسیار آسیب‌زا می‌کند، بنابراین تماشای آن به افراد زیر 18 سال توصیه نمی‌شود.