فیلم «زنده‌شور» به کارگردانی کاظم دانشی، داستانی واقع‌گرایانه و پرتنش از فضای زندان و اجرای احکام قصاص را روایت می‌کند. این اثر با بازیگران مطرحی همچون حامد بهداد، امیر جعفری و به همراه دیگر بازیگران شناخته‌شده، توانسته فضایی انسانی، دراماتیک و احساسی خلق کند که بیننده را درگیر تصمیمات اخلاقی و پیچیدگی‌های قضایی و اجتماعی می‌نماید. فیلم در جشنواره فجر اکران شده و همزمان با بررسی موضوعات اجتماعی، فرهنگی و اعتقادی، نقدی بر قوه قضاییه و سیستم قصاص ارائه می‌دهد.
«زنده‌شور» روایتگر زندگی چند زندانی محکوم به اعدام و تیمی است که مسئول اجرای احکام هستند. فیلم تمرکز ویژه‌ای بر آخرین ساعات پیش از اجرای قصاص دارد و با نمایش ارتباط میان زندانیان، خانواده‌های شاکی و مأموران زندان، تنش‌های اخلاقی و انسانی این وضعیت را به تصویر می‌کشد. هر زندانی با گذشته‌ای متفاوت و پرونده‌ای پیچیده مواجه است و داستان تلاش مسئول زندان، مرتضی زنده، برای مدیریت این پرونده‌ها و تلاش برای ایجاد بخشش و جلوگیری از قتل، محور روایت فیلم است.
«زنده‌شور» درباره‌ی قصاص در شب اجرای حکم است؛ اما نه از زاویه‌ی قربانی یا قاتل، بلکه از زاویه‌ی «سیستم اجرای حکم» و آدم‌هایی که در این سازوکار حضور دارند. در واقع، موضوع اصلی قصاص و عدالت در شرایط پیچیده انسانی و اجتماعی را دنبال می‌کند.
مضامین اصلی فیلم شامل تقابل قانون و وجدان است؛ مرتضی زند، مجری حکم، میان اجرای قانون و وجدان شخصی‌اش گرفتار شده و تجربه یک اعدام اشتباه گذشته، تردید او را تشدید می‌کند. امکان خطای قضایی، چرخه انتقام، فشار افکار عمومی، عادی‌شدن مرگ و نقش دین و روحانی، دیگر محورهای فیلم هستند. همچنین فیلم سعی دارد مجرمان را صرفاً قاتل نشان ندهد و انسان بودن، پشیمانی و روابط آن‌ها با خانواده را نمایش دهد. در نهایت «زنده‌شور» بیشتر درباره پیچیدگی اجرای قصاص و مسئولیت‌های انسانی و اجتماعی مرتبط با آن است با موضع‌گیری خلاف قصاص.
از نقاط قوت فیلم می‌توان به بازیگران توانمند، فضاسازی واقع‌گرایانه و مدیریت خوب زمان اشاره کرد. با وجود طولانی بودن فیلم، کشش دراماتیک آن باعث شده مخاطب خسته نشود. صحنه‌های احساسی و استفاده از موسیقی، به‌ویژه فلوت شایان، تاثیر عمیقی بر مخاطب می‌گذارد. همچنین فیلم توانسته پیچیدگی‌های اخلاقی و انسانی قصاص را به شکل ملموس و تاثیرگذار نشان دهد و مخاطب را وادار به تفکر درباره عدالت، قصاص و مسئولیت فردی کند.
نقاط ضعف فیلم «زنده‌شور» شامل روایت طولانی و پراکنده است که گاهی تمرکز مخاطب را از خط اصلی داستان دور می‌کند، به‌خصوص با ورود چندین پرونده و شخصیت فرعی. پرداخت ناقص به پیامدهای اخلاقی جرم—به ویژه در پرونده‌هایی که مرتکب‌ها انگیزه انسانی دارند—می‌تواند حس تطهیر یا همدلی غیرواقعی ایجاد کند. برخی صحنه‌های خشونت و بی‌ادبی بیش از حد برجسته‌اند و گاهی بر جریان داستان سایه می‌اندازند. با وجود تلاش برای نشان دادن فشار اجتماعی و سیاسی، بعضی پیچیدگی‌های قضایی و حقوقی به اندازه کافی توضیح داده نمی‌شوند و ممکن است برای مخاطب غیرکارشناس مبهم باشد. نهایتاً، استفاده محدود از موسیقی و عدم ایجاد تنوع بصری در فضای زندان باعث می‌شود ریتم فیلم در برخی لحظات سنگین و یکنواخت به نظر برسد.
در «زنده‌شور»، فیلم با نشان دادن انگیزه‌ها، ترس‌ها و احساسات انسانی مجرمان، مخاطب را به سمت همدلی با آن‌ها هدایت می‌کند؛ اما همزمان تبعات کامل جرم و مسئولیت اخلاقی آن‌ها به طور کامل پرداخت نمی‌شود. این رویکرد باعث می‌شود که شخصیت‌ها نوعی تطهیر ضمنی پیدا کنند و مخاطب، بدون مواجهه کامل با پیامدهای اعمالشان، با آن‌ها همذات‌پنداری پیدا کند. در نتیجه، فیلم همزمان با پرداخت به انسانیت مجرم، مرز بین فهمیدن انگیزه و توجیه جرم را نازک می‌کند و این همذات‌پنداری و پرداخت ناقص به مسئولیت، یکی از لایه‌های پیچیده و بحث‌برانگیز اثر است.
با توجه به صحنه‌های پریشانی شدید روانی و موضوعات مربوط به قصاص، رده سنی مناسب برای این فیلم بالای ۱۸ سال است.
در مجموع، «زنده‌شور» فیلمی واقع‌گرایانه و تأثیرگذار است که با روایت دقیق، بازیگران و فضاسازی حرفه‌ای، تجربه‌ای احساسی و تفکربرانگیز درباره عدالت، قصاص و مسئولیت انسانی ارائه می‌دهد. فیلم در عین حال با مواجهه با مسائل اجتماعی، اعتقادی، قومی و سیاسی، مخاطب را با چالش‌های اخلاقی و حقوقی روبه‌رو می‌کند. اگرچه برخی بخش‌ها از نظر پریشانی، حقوقی و آسیب‌های اعتقادی سنگین هستند، اما توانایی فیلم در ایجاد کشش دراماتیک و لحظات انسانی آن، ارزش سینمایی دارد و آن را به اثری جدید در این بخش از سینمای اجتماعی ایران تبدیل می‌کند.