فیلم «دلبر عجیب» (Strange Darling – 2023) یک تریلر روان‌شناختی آمریکایی با ساختاری غیرخطی است که توسط نیکو بی‌ویچ کارگردانی شده است. فیلم حول تعقیب و شکار میان دو شخصیت پیچیده — بانو، یک قاتل زنجیره‌ای حرفه‌ای، و دیو، مأمور پلیس — می‌چرخد. این اثر با استفاده از روایت غیرخطی، فضایی تنش‌آلود و روان‌شناختی خلق می‌کند و مرز میان قربانی و قاتل را محو می‌کند.
داستان از دیدار بانو و دیو در یک متل محلی آغاز می‌شود. آن‌ها قصد رابطه دارند. بانو آشکار می‌کند که قاتل زنجیره‌ای است و دیو مأمور پلیس است. پس از فرارها، تعقیب‌ها و درگیری‌های متعدد، دو شخصیت در نهایت با خشونت متقابل روبه‌رو می‌شوند و هر دو قربانی و عامل خشونت یکدیگر می‌شوند. پایان فیلم با مرگ بانو و تداوم ابهام اخلاقی و روانی داستان به اتمام می‌رسد.
فیلم از نظر ساختاری و اجرا اثری متفاوت و قابل توجه است، اما لزوماً برای همه تماشاگران جذاب نیست. از نقاط قوت آن می‌توان به کارگردانی دقیق اشاره کرد که حال‌وهوایی واقعی و خشن به داستان می‌دهد، همچنین بازی بسیار کنترل‌شده بازیگران که تضاد بین آسیب‌پذیری و خشونت را باورپذیر کرده‌اند. روایت غیرخطی و تدوین هوشمند هم باعث می‌شود مخاطب تا لحظه‌ی آخر مطمئن نباشد چه کسی قربانی است و چه کسی شکارچی. با این حال، نقاط ضعف فیلم در همین ساختار پنهان است: روایت پیچیده و تکه‌تکه باعث می‌شود بعضی تماشاگران از داستان جدا شوند یا احساس کنند فیلم بیش از حد حساب‌شده و سرد است. از نظر احساسی نیز فیلم عمداً فاصله‌دار است و به جای همدلی، بیشتر اضطراب و بی‌اعتمادی منتقل می‌کند.
جدای از سرگرمی و ایجاد حس تعلیق، فیلم با تمرکز بر روابط انسانی در شرایط افراطی، مضامین و موضوعات متعددی را به شکل همزمان بررسی می‌کند. در مرکز داستان، قدرت و کنترل قرار دارد؛ بانو و دیو مدام نقش‌های قربانی و شکارچی را جابه‌جا می‌کنند و فیلم نشان می‌دهد که چه کسی در موقعیت سلطه است و چه کسی آسیب‌پذیر. همزمان، فیلم با پرداخت به خشونت و انتقام، واکنش غریزی شخصیت‌ها به تهدید و آسیب را به تصویر می‌کشد و تأکید می‌کند که خشونت گاهی وسیله‌ای برای بقا و بازپس‌گیری اختیار است. تروما و اضطراب نیز از دیگر مضامین مهم است؛ فیلم به پیامدهای روانی خشونت جنسی و خشونت روانی می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه تجربه‌ی آسیب می‌تواند رفتار فرد را شکل دهد. یکی از پیام‌های اصلی فیلم که آسیب آن نیز به شمار می‌رود، این است که هویت و اخلاق در فیلم نسبی و مبهم هستند؛ مرز میان قربانی و قاتل، درست و نادرست و حقیقت و دروغ به‌طور مداوم در روایت غیرخطی تغییر می‌کند و مخاطب را در حالت بی‌اعتمادی و سردرگمی نگه می‌دارد.
در «دلبر عجیب»، مرز میان قاتل و قربانی آن‌قدر در هم آمیخته است که در نهایت هیچ معیار اخلاقی روشنی باقی نمی‌ماند. فیلم با نمایش دو شخصیت که هم‌زمان دست به خشونت می‌زنند و از خشونت رنج می‌برند، نوعی نسبی‌گرایی اخلاقی افراطی ایجاد می‌کند؛ جایی که قتل، انتقام و بقا در یک سطح قرار می‌گیرند و تفاوت میان جنایت و دفاع از خود کم‌رنگ می‌شود. این رویکرد در عمل باعث می‌شود فیلم از هر موضع اخلاقی یا انسانی تهی شود. مخاطب در پایان نه احساس همدلی می‌کند و نه قضاوت روشنی دارد، چون اثر مرز میان خیر و شر را چنان محو می‌کند که انگار هر رفتاری در شرایط خاص قابل توجیه است. همین نگاه می‌تواند به‌جای درک پیچیدگی انسان، نوعی بی‌تفاوتی نسبت به خشونت و بی‌ثباتی اخلاقی را القا کند.
این فیلم به شدت پرآسیب است. خشونت فیزیکی و روانی شدید، تهدید و وحشت مداوم، مصرف مواد مخدر و مشروب، بدپوششی، روابط ناهنجار جنسی و دیالوگ‌ها حاوی بدزبانی و الفاظ نامناسب است که باعث می‌شود فیلم رده بالای 18 سال را داشته باشد. هرچند که در نسخه پالایش شده بسیاری از آسیب‌ها حذف و تقلیل پیدا کرده‌اند.
در مجموع «دلبر عجیب» با وجود ایده‌ و ساختار متفاوت، در اجرا فیلمی ناهماهنگ و سنگین است. روایت غیرخطی که قرار است تعلیق ایجاد کند، در بخش‌هایی باعث سردرگمی و فاصله‌ی احساسی مخاطب از داستان می‌شود. فیلم به جای پرورش تدریجی شخصیت‌ها، بر بازی‌های ذهنی و خشونت روانی تکیه می‌کند. از سوی دیگر، میزان بالای خشونت، زبان رکیک، مصرف مواد و فضای آشفته‌ی اخلاقی، باعث می‌شود اثر برای مخاطب آزاردهنده باشد. در نهایت، «دلبر عجیب» بیش از آن‌که تحلیلی عمیق از روان انسان ارائه دهد، در سطح ظاهریِ تنش و شوک باقی می‌ماند و تأثیر احساسی یا فکری پایداری بر جا نمی‌گذارد.