فیلم استاد به کارگردانی سیدعماد حسینی و تهیه‌کنندگی بهروز افخمی محصول سال ۱۴۰۱ است. این اثر نخستین بار در چهل و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر به نمایش درآمد و در همان دوره، سجاد بابایی موفق به دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.
داستان فیلم بر محور رابطۀ میان استاد ادریس، معمار و نقاش مشهور، و یکی از دانشجویانش به نام گلنوش شکل می‌گیرد. گلنوش برای ادامۀ تحصیل و مهاجرت به وین به توصیه‌نامۀ استاد نیاز دارد؛ اما ملاقات ساده با استاد به فضایی پرتنش تبدیل می‌شود. فیلم با طرح موضوع حساس تعرض جنسی در بستر روابط استاد و دانشجو، ابعاد پیچیده‌ای از قدرت، سوءظن و قضاوت اخلاقی را به تصویر می‌کشد.
یکی از ویژگی‌های اصلی روایت، ابهام در حقیقت تعرض است. مخاطب هرگز به‌طور قطعی نمی‌بیند که آیا تعرضی رخ داده یا خیر و همین ابهام او را در موقعیت قضاوت میان حقیقت و ادعاها قرار می‌دهد. این مسئله به بازنمایی دشواری‌های اجتماعی و روانی چنین اتهاماتی کمک می‌کند.
مضامین محوری:
پیامدهای تعرض جنسی: فیلم نشان می‌دهد که تبعات چنین رخدادی، چه برای قربانی و چه برای فرد متهم، سنگین است؛ از آسیب‌های روحی و اجتماعی گرفته تا تهدید آبرو و جایگاه فردی.
احترام به حریم شخصی: داستان بر اهمیت مرزهای فردی در روابط انسانی تأکید دارد و یادآوری می‌کند آنچه برای یک نفر عادی است، ممکن است برای دیگری تجاوز به حریم شخصی تلقی شود.
نقد روابط نابرابر: استاد از جایگاه علمی و اجتماعی خود برای فشار بر دانشجو استفاده می‌کند و فیلم به‌طور مستقیم این سوءاستفاده از قدرت را نقد می‌کند.
لزوم انصاف در قضاوت: اثر به مخاطب هشدار می‌دهد که در مواجهه با اتهامات، بدون بررسی ابعاد مختلف نمی‌توان به نتیجه‌ای قطعی رسید.
نقاط قوت:
پرداختن به موضوعی حساس و کمتر بیان‌شده در سینمای ایران.
بازی‌های خوب، به‌ویژه بازی حسن معجونی و سجاد بابایی.
ایجاد تنش روانی از طریق ابهام و گفت‌وگوهای طولانی.
توجه به مسائل اجتماعی و اخلاقی معاصر.
نقاط ضعف:
پرداخت سطحی به برخی ابعاد روان‌شناختی و اجتماعی موضوع تعرض.
کش‌دار شدن روایت در بخش‌هایی از فیلم.
ابهام بیش از حد که می‌تواند برای بخشی از مخاطبان ناراضی‌کننده باشد.

استاد فیلمی است در ژانر درام اجتماعی–روانشناختی که با وجود حساسیت‌ها به سراغ موضوع تعرض جنسی در روابط استاد و دانشجو می‌رود. هرچند در پرداخت عمیق به لایه‌های روانی و اجتماعی محدودیت‌هایی دارد، اما با طرح پرسش‌های اخلاقی، مخاطب را به قضاوت و تحلیل دعوت می‌کند. این فیلم بیش از هر چیز برای مخاطبانی جذاب است که دغدغه‌های اجتماعی و دانشگاهی دارند و به سینمای مسئله‌محور علاقه‌مندند.