فیلم «شادروان» اثری ایرانی به نویسندگی و کارگردانی حسین نمازی و محصول سال ۱۴۰۰ است. این فیلم دومین تجربه کارگردانی حسین نمازی محسوب می‌شود و نخستین بار در جشنواره فیلم فجر اکران شد. در این جشنواره، فیلم در چند بخش نامزد دریافت جایزه شد و در نهایت سیمرغ بلورین بهترین چهره‌پردازی به امید گلزاده تعلق گرفت.
داستان فیلم حول خانواده‌ای کم‌برخوردار در حاشیه شهر می‌چرخد که پس از فوت ناگهانی پدر با مشکلات متعددی روبه‌رو می‌شوند. این خانواده که تنها منبع درآمدشان فروش سبزی است، مجبور می‌شوند با شرایط دشوار مالی و قانونی مواجه شوند. برای ترخیص جسد پدر و برگزاری مراسم تدفین، آن‌ها دست به اقدام غیرقانونی تلاش برای دزدیدن جسد می‌زنند که موفق نمی‌شوند. در ادامه متوجه می‌شوند خواهر دیگری دارند و برای حل مشکل قانونی، دختری افغان به نام آهو و نامزد نادر را به‌جای او معرفی می‌کنند. این موضوع ابتدا از مادر مخفی می‌ماند اما در نهایت با کمک مالی اقوام و همسایگان، جسد ترخیص و مراسم تدفین برگزار می‌شود.
هرچند فیلم «شادروان» یک ملودرام اجتماعی معرفی شده است و هدفش نمایش مشکلات معیشتی و زندگی خانوادگی طبقات پایین شهری است، اما سبک روایت، شوخی‌ها و نحوه تعامل شخصیت‌ها باعث شده است که مخاطبان و منتقدین بیشتر فیلم را به اثری کمدی نزدیک بدانند. قالب طنز گونه فیلم و بازنمایی آداب و رسوم خانوادگی ایرانی از جذابیت‌های مهم آن محسوب می‌شود.
حضور بازیگران با تجربه در کنار اجراهای تازه و جوان، به باورپذیری شخصیت‌ها و تاثیرگذاری لحظات فیلم کمک کرده است. در مقابل، ضعف اصلی فیلم به ساختار ساده و کلیشه‌ای روایت بازمی‌گردد. شخصیت‌ها اغلب تک‌بعدی هستند و پیچیدگی روانشناختی کمی دارند، بنابراین برخی موقعیت‌ها و بحران‌ها بیش از حد قابل پیش‌بینی یا ساده به نظر می‌رسند. علاوه بر این، فیلم حرف تازه‌ای در سینمای اجتماعی ایرانی ارائه نمی‌دهد و از لحاظ نوآوری یا عمق دراماتیک محدود است.
فیلم «شادروان» پیام‌های اجتماعی مشخصی را منتقل می‌کند:
تاثیر مشکلات مالی بر روابط خانوادگی: بحران‌های اقتصادی زندگی خانوادگی را تحت تأثیر قرار می‌دهند.
نمایش آداب و رسوم سنتی: خانواده‌های سنّتی با مجموعه‌ای از آداب و رسوم که گاهی زائد هستند، بازنمایی می‌شوند.
مهاجران افغانستانی در جامعه ایران: فیلم نگاه انسانی و عاطفی به روابط میان مردم ایران و مهاجران افغان دارد. فیلم همچنین تلاش کرده است با استفاده از طنز، از ایجاد حساسیت قومی، تحقیر اقشار کم‌برخوردار یا تمسخر فرهنگ ایرانی اجتناب کند و در این زمینه موفق عمل کرده است.
از ارزش‌های بازنمایی شده در فیلم می‌توان به همکاری و کمک مالی اقوام و همسایگان برای برگزاری مراسم تدفین اشاره کرد. در مقابل، استفاده از الفاظ نامناسب، خشونت‌های کلامی طنزگونه و نمایش مصرف مواد مخدر و سیگار از جمله نکات منفی فیلم است که باعث شده تماشای آن برای افراد زیر ۱۵ سال توصیه نشود.
درمجموع «شادروان» فیلمی اجتماعی و خانوادگی با محوریت مسائل طبقات پایین شهری است که با استفاده از طنز، روابط انسانی و ارزش‌های فرهنگی و اجتماعی را به تصویر می‌کشد. اگرچه در ساختار دراماتیک و پیچیدگی شخصیت‌ها محدودیت‌هایی دارد، اما برای مخاطبانی که علاقه‌مند به نمایش واقع‌گرایانه زندگی شهری و تعاملات خانوادگی با لحظاتی طنزگونه هستند، اثری سرگرم‌کننده محسوب می‌شود.