شوالیه‌های آلتو (Alto Knights) یک فیلم درام جنایی ـ زندگی‌نامه‌ای آمریکایی محصول ۲۰۲۵ است. در این فیلم، رابرت دنیرو در یک نقش‌آفرینی دوگانه، هم‌زمان در قالب دو چهره مشهور مافیای نیویورک دهه ۱۹۵۰—ویتوجنووز و فرانک کاستلو—ظاهر می‌شود. فیلم با واکنش‌های متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شد و با شکست کامل در گیشه مواجه شد.
فیلم روایتی واقعی و دراماتیک از زندگی دو دوست مهاجر، فرانک کاستلو و ویتو جنووز، است که از خیابان‌های نیویورک به قلب سیاست و مافیا راه پیدا می‌کنند. رفاقت قدیمی آن‌ها به‌تدریج زیر فشار جاه‌طلبی، حسادت و خیانت فرو می‌پاشد و به جنگی مرگبار برای تسلط بر شهر تبدیل می‌شود. فیلم با الهام از واقعیت، کشمکش میان «قدرت‌طلبی بی‌پروا» و «وفاداری مشروط» را در دل مافیای آمریکا به تصویر می‌کشد.
یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های فیلم، روایت مستندگونه آن است. داستان با اتکا به واقعیات زندگی کاستلو پیش می‌رود و در عین حال با پرداخت دراماتیک و لحظات پرتعلیق، ریتم خود را حفظ می‌کند. انسجام در روایت باعث می‌شود مخاطب بدون سردرگمی، مسیر صعود و سقوط شخصیت‌ها را دنبال کند.
از سوی دیگر، بازی رابرت دنیرو در دو نقش اصلی فیلم یکی از نقاط قوت غیرقابل‌انکار است. او توانسته با ظرافت تفاوت‌های شخصیتی کاستلو و جنووز را برجسته کند و تضاد میان «مردی خسته و محتاط» با «مردی جاه‌طلب و بی‌پروا» را به نمایش بگذارد. همین دوگانگی، قلب دراماتیک فیلم را شکل می‌دهد.
همچنین، لحظات تعلیق حساب‌شده—به‌ویژه در ماجرای نشست آپالاچین—به فیلم ضرباهنگی خاص می‌دهند که مخاطب را درگیر می‌سازد.
از ضعف‌های فرمی فیلم در روایت از زبان کاستلو در دوران پیری پیش می‌رود و از فلش‌بک‌های متعدد بهره می‌برد. این تکنیک اگرچه به شخصیت‌پردازی کمک می‌کند، اما تا حدی از هیجان داستان می‌کاهد، چراکه مخاطب از ابتدا می‌داند راوی زنده می‌ماند و دست‌کم در تقابل با جنووز شکست نمی‌خورد.
فیلم تضاد دو چهره‌ی مافیا را برجسته می‌کند: کاستلو، به‌عنوان «خلافکار با اصول»، که در عین فعالیت‌های غیرقانونی، به ارزش‌هایی چون وفاداری و احترام پایبند نشان داده می‌شود.
جنووز، به‌عنوان نماد طمع و بی‌رحمی، که هیچ مرزی در دستیابی به قدرت و ثروت نمی‌شناسد.
این دوگانگی باعث می‌شود فیلم در لایه‌ای پنهان، نوعی تطهیر شخصیت کاستلو را دنبال کند. او در روایت فیلم نه‌تنها انسانی محترم و قابل‌همدردی به نظر می‌رسد، بلکه حتی خلافکاری‌هایش کم‌ضررتر جلوه داده می‌شوند. در حالی‌که تاریخ واقعی تصویری پیچیده‌تر و تیره‌تر از کاستلو ارائه می‌دهد.
فیلم با تلطیف برخی جرائم مانند قمار و مشروب‌فروشی، آنها را کمتر آسیب‌زا یا حتی تا حدی مشروع نمایش می‌دهد. این نگاه نرم، در واقع بخشی از راهبرد فیلم برای ایجاد همذات‌پنداری مخاطب با کاستلو است، اما در عین حال، می‌تواند به چشم نوعی عادی‌سازی و موجه جلوه دادن خلافکاری تلقی شود.
فیلم در ذات خود حاوی خشونت آشکار، بی‌ادبی کلامی و روابط نادرست است. نسخه‌های پالایش‌شده بخشی از این موارد را تعدیل کرده‌اند، اما همچنان به دلیل فضای خشن و نگاه تطهیرکننده به قمار و مشروب، تماشای آن برای افراد زیر ۱۸ سال توصیه نمی‌شود.
در مجموع، شوالیه‌های آلتو اثری است با روایت منسجم، بازی درخشان دنیرو و لحظات تعلیق‌برانگیز، اما در عین حال گرفتار نقاط ضعفی همچون افت هیجان ناشی از روایت فلش‌بک و نگاه بیش از حد مثبت به شخصیت فرانک کاستلو. فیلم در بهترین حالت، بازآفرینی دراماتیکی از تاریخ مافیاست که بیش از آنکه واقعیت عریان را نشان دهد، تلاش می‌کند چهره‌ای قابل‌قبول‌تر از یک خلافکار بدنام ارائه دهد.