فیلم «صبح اعدام» بازسازی مستندگونه‌ای از رویداد واقعی اعدام طیب حاج‌رضایی و محمداسماعیل رضایی در پی قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ است. داستان در فاصله زمانی کوتاهی میان ساعت ۵ تا ۶:۳۰ صبح روز اجرای حکم در زندان قصر رخ می‌دهد. پیرنگ فیلم بر اساس گزارش خبرنگار روزنامه کیهان از مراسم تیرباران این دو شخصیت شکل گرفته و تمرکز آن بر لحظات پایانی زندگی آنان، گفت‌وگوها، و مواجهه‌شان با مرگ است. در این روایت، دو مرد از طبقه بازار و از چهره‌های مردمی تهران، در برابر فشار حکومت برای اعتراف به دروغی سیاسی ــ حمایت مالی جمال عبدالناصر از قیام امام خمینی (ره) ــ مقاومت می‌کنند و سرانجام جان خود را فدای باورشان می‌سازند.
فیلم صبح اعدام به‌طور عمده به مضامین سیاسی، تاریخی و انسانی می‌پردازد. یکی از محورهای اصلی، دلدادگی مردم به نهضت انقلاب اسلامی و امام خمینی (ره) است که حتی در میان افرادی با پیشینه متفاوت اجتماعی و فرهنگی، مانند طیب حاج‌رضایی، مشاهده می‌شود. فیلم نشان می‌دهد چگونه پایبندی به ایمان و اصول اخلاقی، میان مردان و زنان جامعه تأثیرگذار بوده و می‌تواند فراتر از مرزهای مذهبی یا طبقاتی وحدت ایجاد کند. این مضمون با تاکید بر از خودگذشتگی، شجاعت و وفاداری دو شخصیت اصلی، ابعاد انسانی و اجتماعی نهضت انقلاب اسلامی را تقویت می‌کند.
مضمون دیگر فیلم، افشای ددمنشی و حیله‌گری رژیم پهلوی و وابستگی آن به قدرت‌های خارجی به‌ویژه آمریکا است. روایت فیلم نشان می‌دهد که حکومت قصد داشت قیام پانزده خرداد را تحریف کرده و با نسبت دادن آن به حمایت خارجی، نهضت مردم را بی‌اعتبار کند؛ اما هوشمندی و مقاومت شخصیت‌های اصلی نقشه آن‌ها را بی‌اثر کرد. علاوه بر این، فیلم به نمایش فداکاری، صداقت و جوانمردی دو شهید در مواجهه با فشار حکومت می‌پردازد و ترکیبی از انسان‌گرایی، ملی‌گرایی و وجوه شیعی-اسلامی را ارائه می‌کند، که به فیلم عمق تاریخی و معنایی می‌بخشد.
فیلم صبح اعدام از منظر نقاط مثبت، انتخاب سوژه‌ای تاریخی و کمتر بازنمایی‌شده، تمرکز بر لحظات پایانی دو شخصیت مردمی و قهرمانانه، استفاده از شواهد مستند و روایت نزدیک به واقعیت، و طراحی بصری و صوتی متناسب با فضای زندان و تنش آن صبح، قابل توجه است. همچنین پرداختن به شخصیت‌های مردمی و فاصله گرفتن از کلیشه‌های متداول قهرمانان انقلابی، به جذابیت و اصالت اثر افزوده است. از سوی دیگر، نقاط منفی فیلم شامل شخصیت‌پردازی سطحی و کمتر عمقی، روایت بیش از حد گزارشی و مستندگونه که از پویایی سینمایی می‌کاهد، ریتم کند در برخی سکانس‌ها و اتکای زیاد به نریشن و دیالوگ به جای نمایش تصویری تحول شخصیت‌ها است. همچنین تمرکز بر بازه زمانی کوتاه باعث شده برخی زمینه‌های تاریخی و لایه‌های درونی شخصیت‌ها به طور کامل منتقل نشود. در مجموع، فیلم ترکیبی از ارزش تاریخی و مستندسازی دقیق با ضعف‌هایی در بخش سینمایی و دراماتیک است.
فیلم صبح اعدام در چهل و دومین جشنواره فیلم فجر (۱۴۰۲) مورد توجه داوران قرار گرفت و موفق به کسب سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی برای بهروز افخمی و سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد برای بهروز خوش‌رزم شد.
این فیلم، به‌دلیل مضمون تاریخی-سیاسی و فضای جدی آن، ۱۵ سال به بالا است.
«صبح اعدام» یک فیلم پرتعلیق یا احساسی نیست، بلکه نمایشی است که در پی ثبت تصویری از «وجدان تاریخی مردم ایران» است؛ وجدان مردمی که در بزنگاه‌های سیاسی، میان مصلحت و حقیقت، دومی را انتخاب کردند. در مجموع، فیلم با وجود ضعف‌های سینمایی، موفق به ارائه تصویر واقع‌گرایانه از پایبندی دو شهید به اصول اخلاقی و سیاسی خود شده است و ارزش تاریخی و آموزشی دارد، اما از نظر سینمایی و دراماتیک نتوانسته است به حداکثر ظرفیت روایت و شخصیت‌پردازی دست یابد.