فیلم «دسته دختران» به کارگردانی منیر قیدی، یکی از آثار سینمای دفاع مقدس در دهه‌ی اخیر است. این فیلم نخستین بار در ۱۵ بهمن ۱۴۰۰ در سی‌و‌نهمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و با استقبال نسبی منتقدان و مخاطبان همراه شد. «دسته دختران» در این جشنواره موفق به دریافت سیمرغ بلورین بهترین جلوه‌های بصری برای حسن نجفی و امیر ولی‌خانی و دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فرشته حسینی شد.
«دسته دختران» روایتگر روزهای آغازین و پرآشوب جنگ تحمیلی در خرمشهر است. سه زن جوان به نام‌های یگانه، وجیهه و سیمین که پیش‌تر آموزش نظامی دیده‌اند، تصمیم می‌گیرند برخلاف مخالفت مردان رزمنده، وارد میدان جنگ شوند.
«دسته دختران» دارای کیفیت مناسبی در بخش‌های جلوه‌های بصری، طراحی صحنه و بازسازی فضای شهری خرمشهر در دوران جنگ است. فیلم در بازآفرینی جزئیات میدانی، مانند آتش دشمن، تخریب ساختمان‌ها و فضای پرتنش نبرد، عملکردی خوب دارد. با این حال، برخی منتقدان به ریتم کند روایت، ضعف در انسجام فیلمنامه و برخی بازی‌های تصنعی اشاره کرده‌اند. تعدادی از صحنه‌ها بیش از اندازه توضیحی هستند و گاهی پیوستگی عاطفی میان کاراکترها به‌خوبی شکل نمی‌گیرد.
فیلم «دسته دختران» تلاشی برای بازنمایی نقش میدانی زنان در دفاع مقدس است؛ موضوعی که در تاریخ سینمای ایران کمتر به آن پرداخته شده است. این اثر، جنگ را نه فقط به‌عنوان صحنه‌ای از درگیری و خشونت، بلکه به‌عنوان عرصه‌ای برای رشد، مسئولیت‌پذیری و کشف مأموریت انسانی معرفی می‌کند. شخصیت‌های زن، در خلال بحران، با ترس، تردید و از دست دادن روبه‌رو می‌شوند، اما این تجربه‌ها به رشد درونی آن‌ها منجر می‌شود. در واقع، فیلم بیانگر این دیدگاه است که جنگ تنها ویرانی به همراه ندارد، بلکه می‌تواند بستر تحول شخصی و اجتماعی نیز باشد. یکی دیگر از مضامین مهم فیلم، مقاومت در برابر کلیشه‌های اجتماعی و جنسیتی است. زنان فیلم با وجود مخالفت مردان، ثابت می‌کنند که فداکاری و شجاعت، وابسته به جنسیت نیست. در بستر این روایت، فیلم همچنین به موضوع پیدا کردن هدف فردی و مأموریت انسانی در شرایط بحرانی می‌پردازد. هر یک از زنان در جریان داستان، از وضعیت اولیه خود فاصله می‌گیرند و به درکی عمیق‌تر از نقش و مسئولیت خویش می‌رسند.
فیلم «دسته دختران» حامل پیام‌هایی روشن درباره ایثار، مقاومت، مسئولیت‌پذیری و میهن‌دوستی است. روایت اثر نشان می‌دهد که جنگ اگرچه سرشار از تلخی و ویرانی است، اما در دل خود ارزش‌های انسانی و لحظات امید را نیز پرورش می‌دهد. فیلم بر این باور است که جامعه در برابر حضور فعال زنان در موقعیت‌های خطیر، مقاومت می‌کند، اما اراده، ایمان و آگاهی می‌تواند این محدودیت‌ها را در هم بشکند. کارگردان کوشیده است در عین نمایش نقش پررنگ زنان، از افراط در نگاه فمینیستی و از تحریف ارزش‌های دفاع مقدس پرهیز کند. روایت فیلم ضمن حفظ اصالت تاریخی، به گونه‌ای طراحی شده که قهرمانان زن آن در عین شجاعت، انسانی و باورپذیر باقی بمانند.
به دلیل موضوع جنگی فیلم، «دسته دختران» شامل صحنه‌هایی از درگیری‌های میدانی، زخمی‌ها و شهادت رزمندگان است. نمایش این میزان از خشونت، به لحاظ محتوایی، فیلم را برای افراد زیر ۱۵ سال نامناسب می‌کند.
در مجموع فیلم با وجود ضعف‌هایی در روایت و شخصیت‌پردازی که دارد اما آن را می‌توان یکی از تلاش‌های سینمای ایران برای بازتعریف نقش زنان در دفاع مقدس دانست. این اثر با نگاهی انسانی، جنگ را از زاویه‌ای تازه روایت می‌کند و بر اراده و شجاعت زنان ایرانی تأکید دارد.