در فیلم، داستان خانواده‌ای درگیر بحران‌های عاطفی، روانی و اجتماعی روایت می‌شود. فرید و کیمیا، زوجی هستند که دوازده سال از زندگی مشترکشان گذشته است. آن‌ها دو فرزند به نام‌های طاها (۱۱ ساله) و علیسان (۵ ساله) دارند. فرید اهل ارومیه است و کسب‌و‌کاری مربوط به تولید و فروش عرقیجات سنتی دارد. کیمیا نیز زنی تحصیل‌کرده در رشته معماری از دانشگاه ارومیه و اهل تالش است که پس از ازدواج در روستایی نزدیک ارومیه، به همراه همسرش، کسب‌و‌کار پرورش ماهی و رستورانی را مدیریت می‌کند. برادر نوجوان فرید، رضا، نیز بیشتر وقتش را با آن‌ها می‌گذراند و به آن‌ها در امور مختلف کمک می‌کند.
با این حال، زندگی آن‌ها به‌دلیل بروز ناگهانی اختلالات روانی در کیمیا، دچار تزلزل می‌شود. کیمیا از نوعی فوبیای فاصله رنج می‌برد و نمی‌تواند از محدوده‌ای بیشتر از ۱۵ کیلومتر از ارومیه دور شود. این فوبیا باعث شده که حتی مدت‌ها نتواند مادرش در تالش را ببیند. این اختلال، به‌ویژه برای فرید که عاشق سفر و روابط گرم و صمیمی است، آزاردهنده شده است. با وجود علاقه فرید به کیمیا، در نهایت آن‌ها از هم جدا می‌شوند، اما موضوع را فعلاً از فرزندان خود پنهان می‌کنند.
در این میان، رضا که نوجوانی پرشور و کمی بی‌انضباط است، عاشق دختری به نام زهرا شده که در مغازه عرقیجات فرید کار می‌کند. در عین حال، مشخص می‌شود زهرا نیز به فرید علاقه دارد، گرچه فرید به دلیل اختلاف سنی زیاد این موضوع را رد می‌کند. رضا به خاطر علاقه‌اش به زهرا و ترس از جدایی طاها و علیسان، وارد درگیری‌های عاطفی و خانوادگی می‌شود. او از فرید می‌خواهد که دو کودک را از هم جدا نکند و حتی به او اتهام بی‌مسئولیتی می‌زند.
طبق نظر روان‌شناس، به‌دلیل وابستگی عمیق بین دو برادر، جدایی باید به‌تدریج انجام شود. اما فرید و کیمیا تصمیم می‌گیرند که طاها با فرید و علیسان با کیمیا زندگی کنند. این تصمیم باعث ناراحتی شدید کودکان می‌شود. در اقدامی احساسی، رضا بچه‌ها را نزد مادرشان بازمی‌گرداند تا زمانی کنار هم باشند. آن‌ها به کنار رودخانه می‌روند تا با جوجه‌اردک‌هایی که فرید برای طاها خریده بازی کنند. اما زمانی که کیمیا سراغ بچه‌ها می‌رود، آن‌ها را پیدا نمی‌کند. تصور می‌شود که بچه‌ها به داخل رودخانه افتاده‌اند. جستجویی گسترده آغاز می‌شود که تقریباً یک شبانه‌روز طول می‌کشد، اما نتیجه‌ای در پی ندارد. شایعه‌هایی مبنی بر احتمال کشیده‌شدن اجساد به سمت دریا نیز مطرح می‌شود.
این بحران، نقطه عطفی برای کیمیا می‌شود. او با وجود فوبیای خود، حاضر می‌شود همراه فرید از محدوده امنش عبور کند تا به جستجو ادامه دهند. در این مسیر، راز فوبیای خود را برای فرید فاش می‌کند: سال‌ها پیش، در دوران دانشجویی، یک راننده او را از مسیر اصلی ربوده بود، و با وجود نجات، آن حادثه تأثیر عمیقی بر روان او گذاشته است. فرید از شنیدن این حقیقت، متأثر می‌شود. جستجو در پایین‌دست رودخانه هم بی‌نتیجه می‌ماند و همگی ناامید به روستا بازمی‌گردند.
در بازگشت، رضا گردنبند طاها را به کیمیا نشان می‌دهد. این نشانه، کیمیا را به یاد درختان توت باغ پدر فرید می‌اندازد؛ جایی که پدر فرید، که دچار مشکلات روانی است، همواره آن‌جا را پناهگاه خود می‌داند و درباره «نور» سخن گفته بود. همگی به آنجا می‌روند و در صحنه‌ای شاعرانه و عاطفی، طاها و علیسان را در آغوش هم و زیر درخت توت، در پرتو نوری که از میان شاخه‌ها تابیده، در خواب می‌یابند.