فیلم «خدای جنگ» محصول سال ۱۴۰۳ به کارگردانی حسین دارابی و تهیه‌کنندگی سعید سعدی است. این اثر سومین فیلم بلند دارابی در مقام کارگردان محسوب می‌شود که برای نخستین‌بار در چهل‌وسومین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد. هرچند فیلم مورد توجه منتقدان و تماشاگران قرار گرفت، اما موفق به دریافت جایزه‌ای از جشنواره نشد.
«خدای جنگ» توسط سازمان هنری رسانه‌ای اوج تولید شده و نخستین پخش تلویزیونی آن در سال ۱۴۰۴ از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران انجام گرفت.
فیلم روایتی حساس از یکی از اتفاقات تاریخی و معاصر دوران جنگ ایران و عراق را بازآفرینی می‌کند؛ یعنی آغاز شکل‌گیری یگان موشکی نیروهای مسلح ایران. داستان با محوریت شخصیتی به نام ابراهیم شریفی دنبال می‌شود که برداشتی آزاد از شهید حسن طهرانی‌مقدم، پدر موشکی ایران است. فیلم به‌صورت غیرمستقیم به نقش و جایگاه این شهید در توسعه توان دفاعی کشور اشاره دارد و به تصویر کشیدن مسیر پرچالش و پرخطر دستیابی به نخستین پرتاب موشکی ایران را هدف گرفته است. عنوان «خدای جنگ» نیز بنا بر روایت‌های غیررسمی، برگرفته از نامی است که آمریکایی‌ها به موشک ایرانی ساخته‌شده در دوران جنگ تحمیلی داده بودند.
از نظر مضمون، فیلم بر مفاهیمی چون امید، خودباوری ملی، تلاش جمعی، جوانمردی، فداکاری و میهن‌دوستی تأکید دارد. ابراهیم و تیمش نمایانگر نسلی از جوانان مؤمن و متخصص هستند که با اعتماد به توان داخلی، بر وابستگی به بیگانگان غلبه می‌کنند.
در کنار این مفاهیم، فیلم به فداکاری شخصی قهرمان نیز می‌پردازد؛ ابراهیم در راه وطن از بزرگ‌ترین دارایی خود، یعنی همسر و فرزندش، می‌گذرد تا آینده‌ای امن‌تر برای مردم کشورش بسازد.
فیلم از نظر میزان خشونت، نسبتاً ملایم است و هرچند به بمباران شهرها و شهادت مردم اشاره دارد، اما صحنه‌های خشونت‌آمیز به‌صورت نمادین و غیرصریح نمایش داده می‌شوند. از جنبه احساسی، فیلم لحظات غم‌انگیز و تأثیرگذاری دارد. مرگ همسر ابراهیم در بمباران، وداع دردناک او با فرزندش و فضای دلهره‌آور آژیر و خاموشی هنگام حملات هوایی، فشار روانی جنگ را منتقل می‌کند. با این حال، فیلم با بهره‌گیری از لحظات نمادین، از شدت ناراحتی مخاطب کاسته و در عوض پیام پایداری و امید را برجسته می‌کند.
در بخش نکات مثبت، «خدای جنگ» موفق می‌شود روحیه امید، کار گروهی، تعهد اجتماعی و اخلاق فردی را به نمایش بگذارد. نمایش ادب و احترام در روابط خانوادگی، فداکاری در راه وطن، و اعتماد به توان جوانان ایرانی از جنبه‌های تحسین‌برانگیز اثر است. با این وجود، در بخش ضعف‌ها و آسیب‌ها، فیلم در پرداخت به لایه‌های مذهبی و اعتقادی چندان موفق نیست و شخصیت‌ها از این منظر عمق کافی ندارند. همچنین، برخی منتقدان به شخصیت‌پردازی سطحی ابراهیم، ریتم کند روایت در نیمه میانی فیلم و نمایش کم‌رمق از تنش‌ها و فضای جنگ اشاره کرده‌اند. داستان مرتبط با مستشاران لیبی و اهدای موشک نیز اگرچه سوژه‌ای جذاب و کمتر دیده‌شده در سینمای ایران است، اما در روایت به‌طور کامل بسط نمی‌یابد.
به‌دلیل وجود برخی صحنه‌های بمباران و مرگ شخصیت‌ها، فیلم برای گروه سنی بالای ۱۴ سال پیشنهاد می‌شود. هرچند خشونت به‌صورت مستقیم نمایش داده نمی‌شود، اما بار احساسی و محتوایی فیلم ممکن است برای سنین پایین‌تر سنگین باشد.
در مجموع، «خدای جنگ» را می‌توان اثری واقع‌گرایانه و امیدبخش دانست که به بخش کمتر روایت‌شده‌ای از تاریخ معاصر ایران می‌پردازد: تولد توان موشکی کشور در دل جنگ. فیلم با وجود کاستی‌هایی در شخصیت‌پردازی، در انتقال پیام خود درباره ایمان به توان داخلی، فداکاری جوانان و شکل‌گیری یک دستاورد ملی موفق عمل می‌کند.