فیلم «بدون قرار قبلی» به کارگردانی بهروز شعیبی یکی از آثار سینمای ایران در سال ۱۴۰۰ است که در چهلمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد. این فیلم در چند بخش نامزد دریافت سیمرغ شد و در نهایت موفق به دریافت جایزه ویژه سردار سلیمانی، سیمرغ زرین بهترین فیلم از نگاه ملی و سیمرغ بلورین بهترین صداگذاری برای علیرضا علویان گردید.
یاسمین زنی ایرانی است که پس از سال‌ها زندگی در آلمان، به‌دلیل مرگ پدرش به ایران بازمی‌گردد. او در کودکی پدرش را ترک کرده و هیچ شناختی از او ندارد. یاسمین با پسر شش‌ساله‌اش الکس، که مبتلا به اوتیسم است، به ایران می‌آید تا میراث پدر را تحویل بگیرد. میراثی که برخلاف انتظارش، نه دارایی مادی بلکه حق انتشار کتاب‌های پدر و یک قبر در حرم امام رضا (ع) است. در این سفر، یاسمین با افراد مختلفی از گذشته‌ی پدرش روبه‌رو می‌شود و به تدریج درمی‌یابد که آنچه پدر برایش به‌جا گذاشته، تنها نمادی از عشق به ریشه‌ها و پیوند با ایمان و خاک است.
فیلم «بدون قرار قبلی» درباره‌ی بازگشت، هویت و معنای زندگی است. از نظر مضمون و پیام‌ها، فیلم بر چند محور اصلی استوار است:
نخست، مفهوم بازگشت به ریشه‌ها؛ بازگشت فیزیکی یاسمین به ایران در واقع نمادی از بازگشت روحی او به خویشتن و گذشته‌اش است.
دوم، درک دوباره‌ی ایمان و معنویت در بستری انسانی و نه شعاری. فیلم نشان می‌دهد ایمان و آرامش الزاماً در دین‌ورزی بیرونی نیست، بلکه در پذیرش خویش و ارتباط صادقانه با دیگران معنا می‌یابد.
سوم، هویت و خانواده؛ رابطه‌ی گسسته‌ی یاسمین با پدرش و تلاش برای فهم تصمیمات گذشته، نماد بحران هویت نسلی است که میان دو فرهنگ گرفتار شده است.
و در نهایت، فیلم پیام خود را درباره‌ی آشتی و بخشش در قالب تجربه‌ای انسانی بیان می‌کند؛ سفری که در آن شخصیت اصلی یاد می‌گیرد گذشته را قضاوت نکند، بلکه آن را بفهمد.
از نظر نقاط قوت، فیلم در پرهیز از شعارزدگی و ارائه‌ی تصویری انسانی از ایمان و ریشه‌ها موفق است. روایت آرام و صادقانه، لحن کنترل‌شده و بازی قابل‌توجه پگاه آهنگرانی باعث می‌شود تماشاگر درگیر سیر درونی شخصیت شود. فیلم از نظر بصری نیز با قاب‌بندی‌های حساب‌شده و فضاسازی واقعی، حس غربت و آرامش را هم‌زمان منتقل می‌کند. همچنین، صداگذاری علیرضا علویان از جنبه‌های برجسته‌ی فنی اثر است و در خلق حس حضور و تأمل نقش مهمی دارد. در مقابل، فیلم ضعف‌هایی هم دارد. ریتم آن در بخش‌هایی از میانه و به‌ویژه در پایان کش‌دار می‌شود و از جذابیت دراماتیک فاصله می‌گیرد. پرداخت درونی شخصیت یاسمین و انگیزه‌های احساسی‌اش در برخی صحنه‌ها عمق کافی ندارد و مخاطب گاهی دلیل تغییرات رفتاری او را به‌روشنی احساس نمی‌کند. همچنین، فیلم در فضاسازی گاه دچار سطحی‌نگری است و از ظرفیت موقعیت‌ها برای ایجاد تنش یا تعارض دراماتیک استفاده‌ی کامل نمی‌کند.
در مجموع، «بدون قرار قبلی» نه یک فیلم مذهبی تبلیغی، بلکه یک سفر شخصی و آرام برای کشف معنا در میانه‌ی زندگی مدرن است؛ سفری که بیش از هر چیز به خودِ انسان بازمی‌گردد.