آنتیک محصول سال ۱۴۰۳ و سومین فیلم بلند هادی نائیجی است؛ فیلمی که پس از آثار نسبتاً جدی‌تر و اجتماعی‌تر او، انتظار می‌رفت تجربه‌ای پخته‌تر در حوزه نقد اجتماعی ارائه دهد. با این حال، «آنتیک» بیش از آنکه ادامه‌ای بر مسیر قبلی او باشد، به تجربه‌ای ناتمام در ترکیب طنز و نقد اجتماعی تبدیل شده است؛ تجربه‌ای که نه در کمدی موفق است و نه در بازنمایی مسائل جدی و تاریخی دهه‌های پس از انقلاب اسلامی.
فیلم داستان دو برادر شیری و شریک کاری، «ولی آنتیک» و «ابراهیم برهمن»، را روایت می‌کند که پس از انقلاب اسلامی، کسب‌وکار عتیقه‌فروشی‌شان دچار رکود می‌شود. ابراهیم که سابقه زندان سیاسی دارد، پس از آزادی دوباره به ولی ملحق می‌شود و برای حفظ کسب‌وکار، به معاملات پنهانی روی می‌آورند. در جریان سرقت یک کتیبه باستانی، این دو به اشتباه با اکبر گودرزی ـ رهبر گروهک فرقان ـ اشتباه گرفته می‌شوند و از دست کمیته فرار می‌کنند. آن‌ها به یک امامزاده پناه می‌برند و با جا زدن خود به‌عنوان شاگردان یک خیر فوت‌شده، وارد روستایی می‌شوند که اهالی آن به‌واسطه یک خواب دروغینِ ابی، محل دفن کتیبه را «امامزاده» جدید می‌پندارند. رونق‌گرفتن نذورات، رقابت‌های محلی، سوءاستفاده از اعتقادات مردم و رابطه ابراهیم با دختر خان، ماجرا را پیچیده‌تر می‌کند. در نهایت، با ورود کمیته و اعتراف ابی، حقیقت آشکار می‌شود و مردم بارگاه را ویران می‌کنند.
«آنتیک» به‌طور کلی سعی دارد به سوءاستفاده از خرافات، اعتماد ساده‌دلانه برخی از مردم، فساد کوچک و بزرگ در لایه‌های اجتماعی، و تناقضات رفتاری افراد در بزنگاه‌های مذهبی و انقلابی اشاره کند. مضمون محوری فیلم نقد خرافه‌پرستی و بازنمایی پیامدهای اخلاقی دست‌کاری در باورهای دینی است، هرچند که این مضامین به درستی پیاده نشده‌اند.
فیلم همچنین تلاش دارد نگاهی طنزآمیز به تغییرات اجتماعی و سیاسی سال‌های پس از انقلاب بیندازد و نشان دهد چگونه برخی افراد، به‌ویژه در بستر روستا، تحت تأثیر شخصیت‌های کاریزماتیک یا ادعاهای مذهبی قرار می‌گیرند. با این حال، ترکیب طنز اغراق‌آمیز با مفاهیم دینی باعث شده پیام‌ها نه‌تنها عمیق نشوند، بلکه در برخی موارد به سطحی‌ترین شکل ممکن ارائه شوند.
یکی از مهم‌ترین نکاتی که در مورد «آنتیک» مطرح می‌شود، آسیب اعتقادی قابل توجه فیلم است. روایت، امامزاده‌سازی جعلی را در مرکز داستان قرار می‌دهد و از نمادهای مذهبی و رفتاری برای ایجاد طنز، سوءبرداشت و شوخی‌های موقعیتی استفاده می‌کند. برای مخاطبان، این نوع پرداخت به معنابخشی دینی، توهین یا سبک‌کردن باورهای مذهبی تلقی می‌شود. همچنین، فیلم در برخی صحنه‌ها طعنه‌هایی مستقیم یا غیرمستقیم به فضای سیاسی و انقلابی دارد؛ از جمله نمایش کمیته‌چی‌ها با ظاهری ساده‌لوحانه یا روایت ماجرای معشوقه ابراهیم که پس از رأی‌دادن به جمهوری اسلامی زندگی مرفه‌تری پیدا کرده است. این نوع بازنمایی‌ها، کنایه به انقلاب و القای دیدگاهی ناعادلانه درباره طبقات نزدیک به حاکمیت باشد. از منظر تاریخی نیز استفاده از نام اکبر گودرزی و گروهک فرقان بدون پرداخت محتوایی جدی، بیشتر جنبه تزئینی دارد و در پیشبرد داستان نقش واقعی ایفا نمی‌کند. این موضوع فیلم را در معرض نقد قرار می‌دهد که صرفاً برای افزایش جذابیت، از این عناصر تاریخی استفاده کرده است.
با وجود ایرادهای جدی در محتوا و ساختار، فیلم چند نقطه قوت نیز دارد:
ایده اولیه؛ پرداختن به پدیده سوءاستفاده از اعتقادات مذهبی و ساخت‌وسازهای قلابی، بازی‌های قابل قبول بیژن بنفشه‌خواه و پژمان جمشیدی در قالب تیپ‌های طنز، طراحی صحنه مناسب برای القای فضای دهه ۶۰ و بافت روستایی، تلاش برای نقد اجتماعی در چارچوب طنز و موقعیت‌های کمیک از جمله آن است. از جمله نکات منفی این فیلم این است که در کنار آسیب‌های اعتقادی و محتوایی، فیلم از ضعف‌های سینمایی نیز رنج می‌برد: نبود انسجام داستانی و پرش‌های روایی، ترکیب ناموفق کمدی و درام که نه می‌خنداند و نه تأمل‌برانگیز است. شخصیت‌پردازی سطحی؛ کاراکترها بیشتر تیپ هستند تا شخصیت چندلایه. شوخی‌های بزرگسالانه و گاهی نامربوط که به پیشبرد مضمون کمکی نمی‌کنند. استفاده ابزاری از نمادهای مذهبی و تاریخی بدون عمق لازم. کارگردانی ناهماهنگ و ضعف در ریتم؛ فیلم در نیمه اول جذابیت ندارد و در نیمه دوم شتاب‌زده می‌شود.
با توجه به شوخی‌های بزرگسالانه، بدزبانی و اشارات غیراخلاقی، صحنه‌های مرتبط با سوءاستفاده از نمادهای دینی، محتوای انتقادی سیاسی و در برخی لحظات نامناسب، این فیلم برای افراد زیر 18 سال توصیه نمی‌شود.
در مجمئع «آنتیک» فیلمی است که ایده‌ای اولیه خوبی دارد، اما در اجرا به اثر قابل‌قبولی تبدیل نشده است. فیلم نه می‌تواند کمدی قدرتمندی باشد و نه نقد اجتماعی ارائه دهد. استفاده سطحی از مفاهیم مذهبی، شوخی‌های بی‌ربط، شخصیت‌پردازی ضعیف و ترکیب ناهماهنگ طنز با موضوعات دینی و سیاسی، سبب شده فیلم برای مخاطبان آسیب اعتقادی و برای گروهی دیگر سطحی و ناهماهنگ به نظر برسد. در نهایت، «آنتیک» اثری است که در نگاه اول ظرفیت طرح یک موضوع جدی را دارد، اما به دلیل ناتمامی در اجرا، در حد یک تجربه متوسط باقی می‌ماند.