این فیلم که بر پایه شخصیت‌های دنیای دی‌سی ساخته شده، دنباله‌ای بر «جوکر» محصول ۲۰۱۹ است و در قالب موزیکال روایت می‌شود. داستان از آن‌جا آغاز می‌شود که آرتور فلک دو سال است در آسایشگاه روانی گاتهام (آرکهام) بستری است. وکیل او تلاش می‌کند با اثبات ابتلای آرتور به اختلال هویت تجزیه‌ای و جدایی شخصیت جوکر از هویت واقعی‌اش، او را از مجازات اعدام نجات دهد. در این میان، آرتور در جلسات موسیقی‌درمانی با هارلی (لی) کویینزل آشنا می‌شود؛ زنی که شیفته شخصیت جوکر است و در تلاش است بار دیگر این چهره جنون‌آمیز را در آرتور بیدار کند.
برخلاف قسمت پیشین که بر شکل‌گیری شخصیت جوکر و طغیان اجتماعی‌اش تمرکز داشت و با استقبال گسترده مواجه شد، این فیلم چهره‌ای تسلیم‌شده و ویران از آرتور به تصویر می‌کشد. ضعف فیلم‌نامه و استفاده از قالب موزیکال که بسیاری از مخاطبان با آن ارتباط برقرار نکردند، باعث شکست فیلم در گیشه و واکنش‌های انتقادی فراوان شد. با این‌ حال، بازی خیره‌کننده واکین فینیکس همچنان از نقاط قوت فیلم به‌شمار می‌رود.
فیلم بار دیگر این ایده را پیش می‌کشد که جامعه فاسد، عامل اصلی خلق مجرمان و دیوانگان است. وکیل آرتور با انداختن تقصیر بر گردن والدین، اطرافیان و حتی قربانیان، تلاش می‌کند از آرتور چهره‌ای قربانی و نه جنایت‌کار بسازد. فیلم به گونه‌ای ضدقهرمان را قهرمان نشان می‌دهد و مخاطب را به هم‌ذات‌پنداری با جوکر وادار می‌کند؛ حتی این تفکر را القا می‌کند که در نظامی فاسد، تنها راه اصلاح، آشوب و جنایت است، چراکه خود قانون‌گذاران عامل اصلی فسادند.
خشونت نگهبانان بیمارستان، استعاره‌ای از سیستم سرکوبگر حاکم است؛ سیستمی که در مواجهه با کوچک‌ترین انتقاد، به ابزارهایی چون شکنجه، سرکوب و قتل متوسل می‌شود. فیلم بر این باور است که بیماران روانی و مجرمان، نه ذاتاً جانی، بلکه محصول مستقیم این ساختار بیمارند.
گاتهام در فیلم تصویری پادآرمان‌شهری از تباهی است؛ جایی که قانون فقط حامی قدرتمندان است و ظلم و ستم، انسان را به سقوط می‌کشاند. فیلم می‌گوید برای ارتکاب جنایت وحشیانه، نیازی به اختلال روانی نیست؛ در این فضای تاریک، فرد با آگاهی کامل نیز ممکن است دست به قتل بزند و حتی حمایت عمومی را به دست آورد؛ چنان‌که آرتور در پایان اعتراف می‌کند تمام قتل‌ها را خود انجام داده و دچار چندشخصیتی نبوده است. در بیرون دادگاه، مردمی با نقاب جوکر، با انفجار و ایجاد آشوب، به فرار او کمک می‌کنند.
از دیگر عوامل شکل‌گیری جوکر، خانواده است. مادر آرتور او را در کودکی آزار داده و خود او اعتراف می‌کند با لذت وی را به قتل رسانده است. هارلی نیز برای جلب توجه آرتور، وانمود می‌کند خانواده‌اش را سوزانده است. در این روایت، خانواده نه‌تنها حامی نیست، بلکه بستر شکل‌گیری جانیان است. از این رو، فیلم نگرشی ضدخانواده دارد.
ناامیدی، پوچی (نهیلیسم) و تیره‌روانی، در جای‌جای فیلم موج می‌زند. شخصیت آرتور بارها به مرز فروپاشی کامل می‌رسد و این فضای تاریک را به مخاطب منتقل می‌کند. فیلم، عملاً چهره‌ای سفیدشده از یک شخصیت سیاه و بیمار ترسیم می‌کند و در عین حال، حامی خشونت، بی‌نظمی و هرج‌ومرج می‌شود.
به‌دلیل وجود خشونت بالا، تجاوز، استعمال مکرر دخانیات، الفاظ رکیک و مضامین سنگین روانی و اجتماعی، این فیلم برای افراد زیر ۱۸ سال مناسب نیست.