فیلم «جن‌گیر پاپ» محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی جولیوس آوِری است. این اثر در ژانر وحشت ماورایی ساخته شده و بازیگر اصلی آن راسل کرو (Russell Crowe) در نقش پدر گابریل آمورت است؛ شخصیتی واقعی که سال‌ها به عنوان جن‌گیر رسمی واتیکان فعالیت داشت. داستان فیلم با الهام از خاطرات و نوشته‌های واقعی آمورت ساخته شده، اما ساختاری تخیلی و سینمایی دارد.
در سال ۱۹۸۷، پدر گابریل آمورت، جن‌گیر رسمی پاپ و کشیشی شوخ‌طبع و مردمی، پس از یک جن‌گیری بحث‌برانگیز در ایتالیا با تردید مقامات کلیسا روبه‌رو می‌شود. اندکی بعد، واتیکان او را برای بررسی موردی در اسپانیا مأمور می‌کند؛ جایی که پسر نوجوانی به نام هنری دچار رفتارهای غیرعادی و خشن شده است. آمورت به همراه کشیش جوانی به نام توماس اسکوئیبل درمی‌یابد که پسر توسط شیطانی قدرتمند به نام آسمودئوس تسخیر شده است. در جریان تحقیقات، او کشف می‌کند که صومعه‌ای که خانواده در آن زندگی می‌کنند، در گذشته محل جن‌گیری‌های کلیسا بوده و یکی از جن‌گیران قدیمی در همان‌جا تسخیر و زنده‌به‌گور شده است.
بازی راسل کرو در نقش پدر آمورت تأثیرگذار است و فضاسازی مذهبی و صحنه‌پردازی صومعه‌ها به ایجاد حس ترس و رمزآلودی کمک می‌کند. ریتم مناسب و ترکیب تعلیق با شوخ‌طبعی نیز باعث می‌شود فیلم برای تماشاگر عام جذاب باشد. در مقابل، فیلم از نظر فیلمنامه و عمق روانی ضعف دارد و داستان آن تا حدی کلیشه‌ای و قابل‌پیش‌بینی است. استفاده‌ی زیاد از جلوه‌های ویژه و صداهای ناگهانی به‌جای ترس درونی، باعث می‌شود اثر بیشتر ظاهری ترسناک باشد تا احساسی. پایان فیلم نیز حالتی اکشن‌گونه و ساده‌سازی‌شده دارد که از بار معنوی داستان می‌کاهد.
فیلم «جن‌گیر پاپ» علاوه بر جنبه سرگرمی، به مضامینی چون ایمان در برابر شک، گناه و بخشش، خیر و شر، و مسئولیت اخلاقی انسان در برابر وسوسه و گناه می‌پردازد. شخصیت آمورت نمادی از ایمان واقعی است؛ ایمانی که با شوخ‌طبعی و انسانیت همراه است، نه با تعصب خشک مذهبی. در مقابل، کشیش جوان نشان‌دهنده تردید نسل جدید در برابر باورهای دینی است. تضاد میان این دو نگاه، بخش مهمی از درام را شکل می‌دهد. فیلم همچنین به تاریخ تاریک کلیسا و پنهان‌کاری‌های آن در دوران تفتیش عقاید اشاره می‌کند. این خط فرعی، تلاش دارد بگوید حتی نهادهای مذهبی نیز در برابر فساد و وسوسه مصون نیستند. با وجود این، در سطح داستان، اثر بیشتر بر جنبه سرگرمی و ترس تمرکز دارد تا بر عمق فلسفی یا الهیاتی.
«جن‌گیر پاپ» تلاشی است برای ترکیب عناصر کلاسیک فیلم‌های جن‌گیری با روایتی ماجراجویانه و پرتحرک. بازی راسل کرو به فیلم عمق و جذابیت می‌دهد، اما فیلمنامه بیش از آن‌که بر معنای دینی یا روانی تسخیر تمرکز کند، بر جلوه‌های تصویری و اکشن تکیه دارد. از نظر هنری، فیلم اثری متوسط اما سرگرم‌کننده است؛ از نظر محتوایی، حامل پیام‌هایی درباره ایمان، بخشش و ایستادگی در برابر شر. با این حال، به دلیل وجود صحنه‌های خشونت‌آمیز، ترسناک و محتوای روانی سنگین، تماشای آن برای افراد زیر ۱۸ سال توصیه نمی‌شود.