فیلم رها نخستین ساخته‌ی بلند حسام فرهمندجو و به تهیه‌کنندگی سعید خانی است. این اثر یک درام اجتماعی است که در بخش «سودای سیمرغ» چهل‌وسومین جشنواره فیلم فجر حضور داشت و موفق به دریافت سیمرغ بلورین بهترین فیلم اول شد. فیلم به بحران‌های اخلاقی و اقتصادی در بطن یک خانواده طبقه‌متوسط ایرانی می‌پردازد و با نگاهی بی‌پیرایه و تلخ، از تأثیر فقر و فشارهای اجتماعی بر رفتار، تصمیم‌ها و روابط خانوادگی سخن می‌گوید.
«توحید»، مردی ۵۵ ساله و راننده‌ی پیشین مترو است که پس از دیدن صحنه‌ی خودکشی یک دختر در مترو، دچار بحران روحی شده و کار خود را ترک می‌کند. او به همراه همسرش «ثریا»، دخترش «رها» و پسرش «سعید» زندگی متوسطی دارند تا اینکه لپ‌تاپ رها ــ ابزار اصلی کار و منبع درآمدش ــ دزدیده می‌شود. پدر، با وجود تنگنای مالی، لپ‌تاپی دست‌دوم از دست‌فروش می‌خرد، اما بعداً مشخص می‌شود که لپ‌تاپ متعلق به دختری است که در جریان یک خفت‌گیری مجروح شده و در کما به سر می‌برد. این مسئله به مرور اتفاقاتی را رقم می‌زند.
فیلم «رها» تصویری تیره و واقع‌گرایانه از فروپاشی خانواده‌ای طبقه‌متوسط در اثر فشارهای اقتصادی، روانی و اجتماعی ارائه می‌دهد. درون‌مایه‌های اصلی فیلم عبارت‌اند از:
تأثیر فقر و نابرابری طبقاتی بر اخلاق و تصمیم‌های انسان‌ها: فیلم نشان می‌دهد چگونه فشار مالی و نبود فرصت، افراد را به سمت تصمیم‌های اشتباه و رفتارهای خلاف سوق می‌دهد.
اختلاف طبقاتی و قضاوت اجتماعی: دو خانواده‌ی مرفه و متوسط درگیر پرونده‌ای می‌شوند که هر دو در شکل‌گیری بحران سهم دارند.
جایگاه آسیب‌پذیر زنان: تمام دختران داستان قربانی شرایط‌اند؛ یکی خودکشی کرده، دیگری در کماست و رها نیز به بهای فداکاری از بین می‌رود.
روابط خانوادگی و بحران اعتماد: نبود گفت‌وگو، خودخواهی و تصمیم‌های بدون مشورت، سبب فروپاشی تدریجی خانواده می‌شود.
نقد پدرسالاری و لجبازی مردانه: شخصیت توحید نمادی از پدران خودرأی و مغرور است که ناتوانی در تطبیق با شرایط جدید، آنها را به نقطه شکست می‌رساند.
فیلم در چند زمینه موفق عمل کرده است. نخست، کارگردانی است که از اغراق‌های معمول در درام اجتماعی پرهیز کرده و بحران را در بستری باورپذیر روایت می‌کند. دوم، بازی‌های دقیق و کنترل‌شده، به‌ویژه از سوی بازیگران نقش پدر و دختر که در نمایش احساسات فروخورده بسیار تأثیرگذارند. سوم، فیلمنامه منسجم و تدریجی است که از یک حادثه‌ی ساده به فاجعه می‌رسد بدون آنکه منطق درونی خود را از دست بدهد. همچنین، فیلم در بازنمایی تعارض طبقاتی و فشار اقتصادی موفق است و شعار نمی‌دهد، بلکه موقعیت را به‌صورت انسانی و قابل‌درک به تصویر می‌کشد. در مقابل، برخی ضعف‌ها نیز در فیلم دیده می‌شود. افراط در تلخی و سیاهی فضا باعث می‌شود هیچ روزنه‌ی امیدی برای مخاطب باقی نماند. شخصیت‌هایی مانند «ثریا» و خانواده‌ی مرفه بیش از حد کلیشه‌ای و تیپ‌گونه طراحی شده‌اند. ریتم کند در بخش میانی فیلم، به‌ویژه از زمان ورود پلیس تا ناپدید شدن رها، از تنش و کشش درام می‌کاهد. همچنین، پایان بیش از حد تراژیک برای بینندگان اغراق‌شده یا بیش از اندازه تلخ به نظر می‌رسد.
با توجه به محتوای تلخ و موقعیت‌های پرتنش، فیلم برای افراد زیر ۱۸ سال مناسب نیست. نمایش خودکشی، مرگ، خشونت کلامی و روانی، و فضای افسرده‌ی خانوادگی از جمله مواردی است که تماشای فیلم را برای نوجوانان محدود می‌کند. در سطح محتوایی، «رها» آسیب‌هایی چون فشار اقتصادی، ازهم‌پاشیدگی خانواده، ضعف ارتباطی میان والدین و فرزندان، و ناتوانی در حل مسئله از راه گفت‌وگو را برجسته می‌سازد. فیلم همچنین نشان می‌دهد چگونه نابرابری و فقر می‌تواند منجر به زوال ارزش‌های اخلاقی و انسانی شود.
در مجموع فیلم رها یکی از تلخ‌ترین و در عین حال تأثیرگذارترین آثار اجتماعی جشنواره فجر ۱۴۰۳ بود. حسام فرهمندجو در نخستین تجربه‌ی کارگردانی خود، تصویری از فروپاشی خانواده‌ای طبقه‌متوسط ارائه می‌دهد که در نتیجه‌ی فقر، غرور و بی‌اعتمادی، مسیر سقوط را طی می‌کند. فیلم با وجود ضعف‌های جزئی در ریتم و شخصیت‌پردازی، از لحاظ مضمون و بیان شرایط اجتماعی، اثری قابل‌توجه است. رها نه‌تنها روایت یک خانواده، بلکه بازتاب جامعه‌ای است که در آن بحران اقتصادی و اخلاقی به‌تدریج بنیان‌های انسانی را فرسوده کرده است.